Αγαπημένη μου Αγγλία…

Όπως θα έλεγες και εσύ στην γλώσσα σου it’s been a blast! 4,5 χρόνια που πέρασαν νερό, χρόνια γεμάτα εμπειρίες, καινούργιες ανακαλύψεις, νέες εικόνες, γεύσεις και αρώματα. Αγαπημένη μου Αγγλία, σ΄ευχαριστώ για όλα, τα πολλά ευχάριστα και τα λίγα δυσάρεστα, μα πάνω απ’ όλα σε ευχαριστώ γιατί αυτά τα χρόνια ενηλικιώθηκα πραγματικά, πάτησα στα πόδια μου, χωρίς το δίχτυ προστασίας της οικογένειας και των δικών μου ανθρώπων και αυτό νομίζω είναι το πιο δυνατό προσόν που θα μπει στο δικό μου βιογραφικο της ζωής. Μας έκανες καλύτερους ανθρώπους και τους δύο, μας άνοιξες το μυαλό και μας έκανες να πιστέψουμε στην δική μας δύναμη και θέληση.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μέρα που έφτασα στην χώρα. Στο πανέμορφο Brighton, σε ένα σπίτι στην καταπράσινη μαγευτική εξοχή του Sussex, πάνω από την θάλασσα. Ο Πάνος ήταν ήδη εκεί 2 μήνες. Όλα καινούργια, όλα νέα που έπρεπε να μάθω. Θυμάμαι όλη την πρώτη χρονιά στο Brighton να είμαι σε μια εγρήγορση. Έπρεπε να ανακαλύψω τα πάντα για τους Άγγλους. Τι τρώνε, τι αγοράζουν από το super market, τι αγαπούν, τι κοροϊδεύουν, τι βλέπουν στην τηλεόραση, τι συζητάνε. Ρουφούσα τα πάντα γύρω μου. Η τηλεόραση ήταν μονίμως ανοιχτή, στο super market παρατηρούσα σαν τρελή όλες τις μάρκες και τις συσκευασίες στα ράφια και έβλεπα στα κλεφτά τι έχουν οι άνθρωποι στα καρότσια τους. Ήταν λες και μου είχε αναθέσει κάποιος να γράψω ένα brief στο δημιουργικό και έπρεπε να βρω ένα καλό insight. Μου πήρε αρκετό καιρό αλλά νομίζω πως τα κατάφερα. Και σιγά σιγά τα έμαθα όλα.

Μέχρι που ήρθε το Λονδίνο στη ζωή μας και τους πρώτους μήνες ήταν λες και κάποιος μου έδωσε το χάπι της χαράς. Κάπου εκεί άρχισε και ο διπολισμός (όπως συνηθίζω να λέω), από την μια να μου λείπουν οι δικοί μου και το σπίτι μας που είχα αφήσει πίσω και από την άλλη να είμαι σε μια μόνιμη έκσταση σε κάθε μου βόλτα στην πόλη. Να βγάζω επιφωνήματα σαν μικρό παιδάκι που το έχουν πάει σε μαγαζί με παιχνίδια. Και αυτό το φίλινγκ στο Λονδίνο δεν έλεγε να κοπάσει, μέχρι την τελευταία στιγμή. Τα μεγάλα πάρκα, οι υπαίθριες αγορές, τα τέλεια καταστήματα, οι δρόμοι και τα στενά του κέντρου, τα φανταστικά καφέ, οι καθημερινές μου συνήθειες, οι μαγικές γέφυρες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου κάθε φορα που ήμουν στο λεωφορείο και διασχίζαμε μια από τις γέφυρες. Αριστερά μου το London eye και το Westminster και δεξιά μου ο καθεδρικός του Αγίου Παύλου και ανάμεσα ο Τάμεσης. Μια ομορφιά!

Αγαπημένο μου Λονδίνο, ζήσαμε μαζί και δύσκολες στιγμές. Αλλά το μυαλό μου έχει μια μαγική ιδιότητα να κρατάει μόνο τα ευχάριστα και όχι τα στενάχωρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα κορίτσια στον 8ο του St. Thomas’s hospital, το πόσο καλές και ανθρώπινες ήταν μαζί μου την πρώτη φορά που ξεκίνησα μόνη μου να πάω καταφοβισμένη και αγχωμένη αλλά και την δεύτερη όταν πια ήξερα τα κατατόπια. Δεν θα ξεχάσω όμως και τις βόλτες στο Guy’s και μετά τα πρωινά και τα ψώνια δίπλα στο λατρεμένο μου Borough Market.

Αγαπημένο μου Λονδίνο, είσαι μια τεράστια αγκαλιά για ανθρώπους από κάθε μεριά του πλανήτη. Είμαι περήφανη για την καταγωγή μου και τις ρίζες μου αλλά εδώ έμαθα και γνώρισα τις γιορτές και τα έθιμα άλλων λαών, γιατί κάθε φορά τα γιόρταζε όλη η πόλη. Την κινέζικη πρωτοχρονιά και το πάρτι στην Trafalgar Square, το ραμαζάνι και το Eid al-Fitr δηλαδή την λήξη του ή το ινδικό Diwali με τα λουλούδια και τα πυροτεχνήματα. Ο γύρος του κόσμου σε μια πόλη!

Στενοχωριέμαι πολύ που η ζωή μου εδώ τελείωσε υπό τις πιο παράξενες συνθήκες που θα μπορούσα να φανταστώ. Κλειστά μαγαζιά, άδειοι δρόμοι, μια έρημη πόλη που σε τίποτα δεν θύμιζε την πόλη που αγαπώ και λατρεύω. Δεν έκανα τις βόλτες που ήθελα, δεν αγόρασα τα πράγματα που πάντα σχεδίαζα να πάρω πριν φύγω. Αγαπημένο μου Λονδίνο, όλη την πρώτη βδομάδα που αποφασίστηκε ότι φεύγουμε έκλαιγα σε άσχετες στιγμές όλη την μέρα. Ο διπολισμός μου είχε χτυπήσει κόκκινο γιατί το κλάμα πήγαινε χέρι χέρι με αναλαμπές χαράς για την επιστροφή στην πατρίδα.

Θα μου λείψουν πολύ οι καθημερινές μου συνήθειες από την Αγγλία. Θα μου λείψουν οι βόλτες με τον Μπιλάρα στο πάρκο της γειτονιάς, οι ατελείωτες βόλτες γενικά στην γειτονιά μας που πηγαίναμε παντού με τα πόδια, θα μου λείψει η βόλτα μέχρι την Tower Bridge. Βουρκώνω και οι γραμμές πια χοροπηδάνε μπροστά μου. Η #izoistinagglia τελειώνει, αυτά που έχω ζήσει όμως με έχουν σημαδέψει για πάντα. Θέλω να πιστεύω πως όταν θα ξαναϊδωθούμε θα είσαι η ζωντανή και πολύχρωμη πόλη που πάντα θα αγαπώ.

Αντίο Αγγλία, αντίο Λονδίνο…

We’ll meet again, don’t know where, don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day
Keep smiling through, just like you always do
Till the blue skies drive the dark clouds far away

So will you please say Hello, to the folks that I know
Tell them I won’t be long
They’ll be happy to know, that as you saw me go
I was singing this song

We’ll meet again, don’t know where, don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s