Επαναπατρισμός

Τρίτη 28 Απριλίου. Ήταν 9 το πρωί, ώρα Λονδίνου και απολάμβανα το πρωϊνό μου καφεδάκι. Ο κόβιντ είχε ήδη αλλάξει την καθημερινότητά μας αλλά είχαμε πια προσαρμοστεί. Ο καιρός στο Λονδίνο πλέον ήταν ανοιξιάτικος και είχαμε αρχίσει να παίρνουμε απόφαση πως φέτος θα είναι η τρίτη χρονιά στην σειρά που δεν θα πάμε στην Ελλάδα για καλοκαιρινές διακοπές. Καμιά απευθείας πτήση, κλειστά σύνορα, η χώρα στο πικ την πανδημίας και όλα γύρω μας ρευστά. Μόνη ανάσα οι μεγάλες βόλτες με τον Μπιλάρα στο πάρκο και ο ήλιος που άρχιζε να κάνει γενναιόδωρες εμφανίσεις στην Γηραιά Αλβιώνα.

Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο μου και ήταν ο Πάνος ο οποίος μου ανακοίνωνε πως διορίστηκε σε νοσοκομείο στην Ελλάδα και πως πρέπει να γυρίσουμε το συντομότερο. Αυτή την στιγμή την είχα φανταστεί χιλιάδες φορές και σε κανένα από τα σενάρια του μυαλού μου δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει την σημερινή πραγματικότητα. Με την ανακοίνωση στο τηλέφωνο κενό, παύση και ένα τεράστιο τι κάνουμε στον αέρα. Από την αρχή που πήγαμε στην Αγγλία υπολογίζαμε πως η παραμονή μας εκεί θα είχε ημερομηνία λήξης. Δεν ήμασταν από αυτούς που έριξαν πίσω μαύρη πέτρα λόγω κρίσης. Το πλάνο ήταν συγκεκριμένο και όταν οι συνθήκες ήταν κατάλληλες θα επιστρέφαμε. Φυσικά αν έχω μάθει κάτι τα τελευταία χρόνια είναι να μην κάνω μεγαλόπνοα πλάνα γιατί ποτέ μα ποτέ δεν υλοποιούνται όπως τα σκέφτομαι αλλά οι ανατροπές που συμβαίνουν είναι ένα τεράστιο συμπαντικό τρολάρισμα. Όμως τώρα παρουσιάζονταν μπροστά μας όλες οι συνθήκες που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στην επιστροφή.

Δεν θυμάμαι να σου πω με ακρίβεια τι συνέβη από το απόγευμα εκείνης της μέρας μέχρι και σήμερα που ήρθαμε σπίτι μας. Νιώθω σαν καλοκουρδισμένο μηχάνημα που έχει πάρει μπροστά και δουλεύει χωρίς σταματημό. Οι εκκρεμότητες άπειρες και οι δυσκολίες εν μέσω πανδημίας ακόμα περισσότερες. Από το πολύ απλό να συνεννοηθούμε με τον σπιτονοικοκύρη για το διαμέρισμα μας μέχρι να δούμε τι παίρνουμε μαζί μας, τι πουλάμε, τι πετάμε και να βρούμε μεταφορική. Για μια βδομάδα πρέπει να μιλάγαμε ακατάπαυστα στα τηλέφωνα για να κανονίζουμε τα πάντα. Πράγματα που προ κορωνοϊού ήταν απλά, τώρα γίνονταν με μεγάλη δυσκολία. Δείγμα αυτού το μεγαλύτερο πρόβλημα, η μετακίνηση του Μπιλάρα. Λόγω κλειστών συνόρων δεν υπήρχε καμία μεταφορική ζώων που να μπορεί να μεταφέρει τον σκύλο οδικά. Μετά από άγχος και ψάξιμο βρήκαμε την μία και μοναδική λύση που ήταν μια πτήση cargo της British Airways που όμως θα στοίχιζε σχεδόν τα τριπλάσια λεφτά από το οδικό ταξίδι. Εννοείται πως χωρίς τον Μπιλάρα δεν πάμε πουθενά οπότε αφού δρομολογήθηκε πρώτα ο σκύλος, μετά όλα τα υπόλοιπα πήραν τον δρόμο τους.

Kαι αφού μια μέρα φορτώθηκε ο σκύλος και όλα μας τα πράγματα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Το ταξίδι διήμερο μια και έπρεπε να πάρουμε το τρένο το πρωί για Βρυξέλλες, να διανυκτερεύσουμε ένα βράδυ στην πόλη και το επόμενο πρωί να πάρουμε την πτήση της Aegean από Βρυξέλλες για Αθήνα. Στο μεταξύ για να μπορέσουμε να μετακινηθούμε έπρεπε να έχουμε μαζί μας χαρτί από την πρεσβεία που επιβεβαίωνε πως είμαστε Έλληνες πολίτες που επαναπατρίζονται. Το mail με το έγγραφο από την Πρεσβεία το έλαβα ένα Σάββατο αργά το βράδυ, γεγονός που μάλλον δείχνει ότι το χαρτί είναι αυτές τις μέρες περιζήτητο . Αυτό πρέπει να ήταν το πιο παράξενο ταξίδι της ζωής μου. Υποχρεωτικά μάσκες παντού στην μετακίνηση αλλά πέρα από αυτό κανένας ιδιαίτερος έλεγχος. Η διαδρομή από το Λονδίνο στις Βρυξέλλες με το Eurostar διαρκεί μόλις 2 ώρες και με την άφιξη μας εκεί κανείς δεν μας ρώτησε που πάμε και πόσο θα μείνουμε. Θεωρητικά αν μεταφέραμε τον ιό τον κάναμε σουλάτσο στην γειτονιά του ξενοδοχείου στην οποία και βολτάραμε καθώς και στα μικρά μαγαζιά που μπήκαμε να πάρουμε κάποια είδη πρώτης ανάγκης.

Το επόμενο πρωί στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, το σκηνικό θύμιζε εμπόλεμη ζώνη. Όλα κλειστά, άδεια τα πάντα, ένας τεράστιος πίνακας με δεκάδες cancelled και μόλις 5 προγραμματισμένες πτήσεις μαζί με την δική μας. Έτσι όπως στεκόμασταν στην ουρά σε απόσταση ο ένας από τον άλλον και με τις μάσκες, ένιωθα πως κάποιος μας φυγαδεύει από πόλεμο. Προσπαθούσα συνεχώς να έχω στο μυαλό μου ότι γυρίζω στο σπίτι μου και στους δικούς μου και να μην αφήσω τίποτα να μου σαμποτάρει την χαρά και την προσμονή. Αξίζει να γίνει μνεία στο άψογο σέρβις της Aegean, στην ανακούφιση και ευγνωμοσύνη που πραγματοποιούν αυτές τις πτήσεις για τους Έλληνες του εξωτερικού, στο άνετο αεροσκάφος και στο ευχάριστο ταξίδι παρά το γεγονός πως η μούρη μας ασφυκτιούσε κάτω από την σφιχτή μάσκα.

3 ώρες αργότερα ακούστηκε ο ήχος της ρόδας που άγγιξε ελληνικό έδαφος. Δεν θα σταθώ στην συγκίνηση (άλλωστε το έχω στην τσέπη μου το κλάμα) αλλά στο πολιτισμικό σοκ με το που μπήκαμε στο κτίριο αφίξεων στο Ελ. Βενιζέλος. Αναρωτήθηκα αν προσγειώθηκα στην Γερμανία ή αν όντως ήμουν στην χύμα και ανοργάνωτη Ελλάδα. Με στρατιωτική πειθαρχία μια συντονισμένη ομάδα ανθρώπων από την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, το αεροδρόμιο, την αστυνομία αλλά και υγειονομικό προσωπικό μας παραλάμβανε και μας έδινε οδηγίες. Έπρεπε να δώσουμε τα στοιχεία μας για το τεστ ενώ μέσα στο αεροσκάφος λίγο νωρίτερα είχαμε συμπληρώσει μια αναλυτική φόρμα με τα προσωπικά μας στοιχεία και την διεύθυνση καραντίνας. Το πρόγραμμα είχε ως εξής: Tεστ στο αεροδρόμιο, παραμονή για το υπόλοιπο της μέρας μέχρι και το επόμενο πρωί σε ξενοδοχείο μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα και στη συνέχεια 14 μέρες καραντίνα στο σπίτι μας σε περίπτωση αρνητικού τεστ ή στο ξενοδοχείο αν έβγαινε θετικό. Οι αρμόδιοι ήταν ξεκάθαροι πως δεν μας έπαιρνε να παίξουμε γιατί γίνονται έλεγχοι και τα πρόστιμα είναι τσουχτερά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πως ήταν όλοι απίστευτα ευγενικοί και προσωπικά δεν αισθάνθηκα λεπτό πως είμαι η μιαρή. Ίσα ίσα που έδειχναν κατανόηση για την ταλαιπωρία μας και είχαμε μια καλή περιποίηση . Το ίδιο ισχύει και για το προσωπικό του ξενοδοχείου.

Και φτάνει το επόμενο πρωινό, η ανακοίνωση του αρνητικού τεστ και η επιστροφή στο σπίτι μας. Ένα 24ωρο μετά δεν μπορώ ακόμα να συνειδητοποιήσω που βρίσκομαι και ότι αυτή την φορά ήρθα για να μείνω. Η καραντίνα ξεκίνησε σήμερα με εμένα να ξυπνάω από τις 6 το πρωί σε οίστρο και να κάνω άνω κάτω ντουλάπια, να πλένω και να καθαρίζω γιατί here I am bitches! Φυσικά ήρθαμε και βρήκαμε ένα σπίτι καθαρό με γεμάτα ντουλάπια και ψυγείο γιατί οι μανούλες και οι μπαμπάδες ζουν μαζί μας το όνειρο. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, ούτε μήνα από εκείνο το τηλεφώνημα και σχεδόν 5 χρόνια στην Αγγλία, περισσότερα από όσα έχω ζήσει στον Πειραιά. Μου έχει λείψει φρικτά το ελληνικό καλοκαίρι, η θάλασσα, οι βόλτες με φίλους, οι δικοί μας άνθρωποι. Να’ μαστε λοιπόν στην αρχή ενός νέου κεφαλαίου.

Είμαι εδώ, αλλά ένα κομμάτι μου το έχω αφήσει πίσω, στο λατρεμένο μου Λονδίνο που δεν το αποχαιρέτησα όπως ήθελα. Αλλά αυτό θα αναλυθεί σε επόμενο ποστ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s