Αντίο κομπλεξικέ

on

Πριν λίγες μέρες είδα στο youtube τη συνέντευξη του Φώτη Σεργουλόπουλου στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη. Είναι μια εκπομπή που παρακολουθώ γιατί μου αρέσουν οι συνεντεύξεις και μου αρέσει πολύ να ακούω τις ιστορίες των ανθρώπων. Δεν ξέρω αν φέτος η εκπομπή έχει την περσινή επιτυχία αλλά εκτιμώ πολύ ότι ακούγονται ωραίες ιστορίες, γεμάτες ενδιαφέρον που δεν κιτρινίζουν ακόμα και όταν μπαίνουν σε πολύ προσωπικά μονοπάτια. Το θέμα μου όμως δεν είναι η εκπομπή αλλά ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο με αφορμή αυτά που είπε ο Σεργουλόπουλος.

Και το θέμα μου δεν είναι ούτε η ζωή του Φώτη Σεργουλόπουλου αν και ήταν πολύ ευχάριστο το συναίσθημα που ένιωσα ακούγοντας έναν άνθρωπο αυθόρμητα και απροκάλυπτα να λέει πως είναι ευτυχισμένος και γεμάτος. Ένας άνθρωπος που έχει δεχθεί πλήθος υβριστικών μηνυμάτων, οχετό σχολίων στα σόσιαλ μίντια και όμως βγαίνει και λέει πως δεν ασχολείται με την μιζέρια του καθένα που προφανώς βιώνει τόση δυστυχία και νιώθει την ανάγκη να προσβάλει με τον πιο χυδαίο τρόπο έναν άνθρωπο. Ομολογώ πως τον θαύμασα πολύ. Θέλει κότσια και πολλή δουλειά με τον εαυτό του κανείς για να φτάσει σε αυτό το σημείο να μην ασχολείται με το κάθε κομπλεξικό ανθρωπάκι.

Με την κυριαρχία των σόσιαλ μίντια , το φαινόμενο είναι παντού και τεράστιο. Πλήθος ανθρώπων που δεν έχουν τι να κάνουν μοιράζουν ψόφους και κατάρες, μιλώντας με τον πιο χυδαίο τρόπο. Και αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι ο γνωστός κομπλεξικός που όλοι γνωρίζουμε και έχουμε στο περιβάλλον μας που είναι πάντα με τον ¨καλό¨ τον λόγο. Είναι αυτός που σκορπάει χολή και κακία γιατί αφενός δεν τα έχει βρει με τον εαυτό του, αφετέρου ζει μια εντελώς μίζερη ζωή ή του συμβαίνουν τα χίλια στραβά ή ακόμα και έχει πολλά απωθημένα και καθόλου το θάρρος και τη δύναμη να τα λύσει και αντί να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να κάνει την αυτοκριτική του ή να πάει σε κάποιον ειδικό να δουλέψει τα θεματάκια του, βρίσκει εκτόνωση στο να υποτιμάει τον διπλανό του που τα καταφέρνει.

Είναι ο άνθρωπος που είναι εντελώς ανίκανος να πει με την καρδιά του έναν καλό λόγο χωρίς να πετάξει το καρφί του, το οποίο καρφί συχνά περιβάλλεται με το κάλυμμα του χιούμορ. Είναι τόσο στενόμυαλος και απαίδευτος που δεν μπορεί να αποδεχτεί το διαφορετικό ή και την άλλη γνώμη. Είναι ανίκανος να θαυμάσει την ομορφιά, την εξυπνάδα, την δύναμη, την σκληρή δουλειά και την πίστη που μπορεί να βλέπει στον διπλανό του γιατί σε αυτά καθρεφτίζεται η τεράστια ανεπάρκεια του. Και αντί να ρίξει τον φακό μέσα του και να δει πως θα γίνει καλύτερος στα κομμάτια της ζωής του που δεν τον ικανοποιούν, επιλέγει τον εύκολο δρόμο της απαξίωσης ή και της ύβρης του άλλου.

Πόσο άσχημο πρέπει να είναι να μην έχεις αγαπηθεί στη ζωή σου, να είσαι ανίκανος να αγαπήσεις καταρχήν τον εαυτό σου και έπειτα τους ανθρώπους δίπλα σου και πόσο μίζερη πρέπει να είναι η ζωή σου για να ασχολείσαι με τόση κακία ή και χυδαιότητα με τους άλλους. Ο δρόμος της αυτογνωσίας είναι δύσκολος και θέλει μεγάλη τόλμη. Αν σπατάλαγε ο καθένας την ενέργεια που καταναλώνει για να ασχολείται με κακία με τις ζωές των άλλων για να δουλέψει λίγο με τον εαυτό του, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.

Αντίο κομπλεξικέ, αυτό που σου αξίζει είναι η απόλυτη αδιαφορία και όχι η προσοχή που τόσο απεγνωσμένα επιζητάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s