Τα στάδια της μετανάστευσης

Το κείμενο που ακολουθεί είναι άκρως προσωπικό. Καταγράφω την ολοδική μου, προσωπική εμπειρία και οπτική στο συγκεκριμένο θέμα. Με ρωτάνε συνέχεια φίλοι και γνωστοί πώς περνάμε στην Αγγλία, πώς είναι η ζωή εδώ, αν θα γυρίσουμε πίσω, αν την παλεύουμε και πού μας αρέσει περισσότερο. Και επειδή το έχω σκεφτεί και συζητήσει πολύ αυτό το θέμα, είπα να καταγράψω τις δικές μου σκέψεις.

Καταρχάς να ξεκινήσω λέγοντας πως είμαι ένας άνθρωπος που δεν έφυγε ποτέ από την πόλη του παρά μόνο την τελευταία χρονιά του Λυκείου που πήγα στην Κύπρο (σου έχω μιλήσει για αυτό σε άλλο ποστ). Γεννήθηκα, μεγάλωσα, σπούδασα και δούλεψα στην Αθήνα. Πάντα μου άρεσαν τα ταξίδια και με γοήτευε το να μαθαίνω και να γνωρίζω ανθρώπους από άλλες χώρες και άλλες κουλτούρες. Είχα την τύχη να ταξιδέψω αρκετά με την δουλειά και να γνωρίσω συναδέλφους από όλο τον πλανήτη, να μπω στις εταιρίες τους και λίγο στα παπούτσια τους και έτσι η ματιά μου στο εξωτερικό να μην είναι μόνο αυτή του τουρίστα. Επίσης, πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που είχαν τα κότσια και την τόλμη να βγουν εντελώς από το comfort zone τους και να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε μια νέα χώρα, να τα παρατήσουν όλα και να φύγουν μόνοι τους, ειδικά όλους αυτούς που το έκαναν τα χρόνια πριν την κρίση. 

Σε καμία περίπτωση δεν λέω πως το εξωτερικό είναι για όλους ή πως όποιος φεύγει είναι πιο έξυπνος ή πιο ικανός. Είναι όμως σίγουρο πως αυτή η εμπειρία μόνο καλύτερο μπορεί να τον κάνει, να τον ατσαλώσει, να ανοίξει το μυαλό του και να του δώσει μοναδικά εφόδια, από αυτά που δεν μπαίνουν απλά σε ένα βιογραφικό. Και όλα αυτά τα πίστευα πάντα. Μέχρι που ήρθε και η δική μου στιγμή. Η αλήθεια είναι πως όσο και αν μου ακουγόταν δελεαστική η ιδέα, ποτέ δεν μου περνούσε από το μυαλό να το κάνω μόνη μου. Παρά τις δυσκολίες, η ζωή στην Αθήνα ήταν στρωμένη, με την δουλειά μου, τους δικούς μου ανθρώπους και την καθημερινότητα μου. Όλα αυτά μέχρι που ήρθε στην ζωή μου ο Παναγιώτης, ο οποίος από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε τα πλάνα του. Ποτέ δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί μια σχέση αλλά ακριβώς επειδή η ιδέα του εξωτερικού με ιντρίγκαρε πάντα, δεν ήμουν καθόλου αρνητική σε όσα μου έλεγε. Και όσο περνούσε ο καιρός και η προοπτική του να φύγουμε γινόταν πραγματικότητα, μέσα μου ετοιμαζόμουν. 

Ξέρω, θα σκεφτείς πως για μένα τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, αφενός γιατί είχα τον άνθρωπό μου, αφετέρου γιατί είχα την πολυτέλεια να αφήσω πολύ συνειδητοποιημένα την δουλειά μου για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και έτσι να δώσω όλες μου τις δυνάμεις στην προσαρμογή στην νέα μας ζωή. Σε αυτό το σημείο, να σου πω ότι αυτό δεν ήταν όσο εύκολο ακούγεται. Αφενός γιατί το να αφήσεις την δουλειά ενέχει ένα ρίσκο, αφετέρου γιατί κάποια άλλα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα σκεφτόμουν. Αλλά στην ζωή έχω καταλήξει πως το μεγαλύτερο προσόν είναι η ευελιξία και η ικανότητα να προσαρμόζεσαι σε όλες τις συνθήκες, βρίσκοντας πάντα λύσεις και ξεπερνώντας τα αδιέξοδα. 

Η πιο κλασική ερώτηση που δέχομαι είναι αν μου λείπει η οικογένεια μου. Και η απάντηση σε αυτό είναι φυσικά και ναι. Ειδικά για εμάς τους Έλληνες που δύσκολα κόβουμε τον ομφάλιο λώρο, αυτός ίσως είναι και ο πιο ανασταλτικός παράγοντας για να φύγει κανείς από την χώρα. Σε αυτό όμως απαντώ απλά πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Και υπάρχουν φορές που πρέπει να βάλεις στην ζωή μποστά την λογική σου και να ενηλικιωθείς. Πρέπει να ψάξεις μέσα σου τι είναι αυτό που θα σε κάνει καλύτερο και θα σε πάει μπροστά. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μένεις για πάντα στην ίδια γειτονιά και να κάνεις τα ίδια πράγματα, μένοντας στάσιμος. Αναγνωρίζω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να θυσιάσουν την βολή τους και δεν θέλουν τις αλλαγές. Θεμιτό και δεκτό. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να μεγαλώσουμε και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι φτιάχνουμε την βαλίτσα μας και αλλάζουμε χώρα. Για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό. Στην δική μας περίπτωση, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ο Παναγιώτης εδώ θα γινόταν καλύτερος. Ήταν πάντα μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα και στα μάτια μας δεν υπήρξε ποτέ καμία άλλη καλύτερη εναλλακτική.

Το πρώτο στάδιο της νέας ζωής ήταν ξεκάθαρα ο ενθουσιασμός και η λαχτάρα για το καινούργιο. Νομίζω πως τον πρώτο χρόνο στο Brighton ζούσα σε μια νιρβάνα. Όλα ήταν καινούργια. Οι εκπομπές στην τηλεόραση, τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, οι γείτονές μου, οι βόλτες στο πάρκο, η αγγλική κουλτούρα που λίγο λίγο είχε αρχίσει να ξεδιπλώνεται μπροστά μου. Όλα ήταν συναρπαστικά. Και αυτή η φάση της ανακάλυψης υπερκάλυπτε την αίσθηση της νοσταλγίας. Ίσως αυτό να συνέβαινε επειδή εξαρχής είχαμε πει ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε. Αυτή η αίσθηση της μη μονιμότητας έκανε (και κάνει) τα πράγματα πιο ευχάριστα. Από την άλλη, το αρνητικό που έχει αυτή η αίσθηση του προσωρινού είναι ότι στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις την πεποίθηση πως θα επιστρέψεις και ενδεχομένως αυτό να σε κρατάει από το να επενδύσεις στην νέα σου ζωή και να μην την αξιοποιήσεις στο έπακρο. Και αυτή είναι μια παγίδα, στην οποία είναι πολύ επικίνδυνο να πέσεις. 

Το δεύτερο στάδιο είναι η συνειδητοποίηση. Όταν η αίσθηση του καινούργιου ξεθωριάζει, όταν σιγά σιγά αρχίζεις και προσαρμόζεσαι και γεννιέται η αίσθηση της οικειότητας. Στην περίπτωσή μας βέβαια, η αίσθηση του καινούργιου άργησε να φύγει γιατί αλλάξαμε 3 σπίτια και 2 πόλεις σε 2 χρόνια. Και μετά το Brighton, ήρθε το σαρωτικό Λονδίνο. Παρ΄ όλα αυτά όμως, είχαμε εξοικειωθεί πια και οι δύο με το μπρίτις λάιφσταιλ. Κάπου εδώ, η νοσταλγία έρχεται εντελώς ακάλεστη και σου χτυπάει την πόρτα. Τοκ τοκ, είσαι εδώ συναισθηματική Βασιλική μου λέει…Και ξαφνικά σου λείπουν όλοι πιο πολύ. Τι κλάμα με το που βλέπεις την Αθήνα από ψηλά στο αεροπλάνο, τι κλάμα την τελευταία μέρα που τους χαιρετάς όλους πίσω. Σου λείπουν όλα, οι τυρόπιτες, τα σουβλάκια, ο φρέντο. Μέχρι που το αίσθημα οικειότητας με την νέα σου ζωή αρχίζει και μεγαλώνει και μεγαλώνει και καλύπτει και πάλι την νοσταλγία. Την πετάς έξω από την πόρτα. Αρχίζεις και συνηθίζεις. Και συνηθίζεις τα πάντα. Τις βόλτες σου εδώ, τις καθημερινές σου συνήθειες, τα σάντουιτς με τσένταρ και onion chutney, τις ειδήσεις όπως τις λέει ο Jon Snow, τα γκόθικ κτίρια του Λονδίνου, τις καταπράσινες παρκάρες, τις  γέφυρες τις οποίες κάθε φορά που τις διασχίζεις σε πιάνει αντάρα, τα ψώνια στο αγγλικό σούπερ μάρκετ. Κάπου εδώ ξεκινάει η φάση του διπολισμού όπως την λέω εγώ. Και εδώ και εκεί. Σπίτι εδώ, σπίτι εκεί, ποιό είναι τελικά το σπίτι μας οεο;  Το σπίτι στον Πειραιά που το αφήσαμε όπως φύγαμε ή το σπίτι μας στο Λονδίνο;  Η γειτονιά μας στην Πειραϊκή ή η γειτονιά μας στο Bermondsey;  Oι παρέες μας εκεί ή οι παρέες μας εδώ; 2 ζωές κόμπακτ στην μορφή μίας.

Και ο καιρός περνάει και έρχεται χωρίς να το καταλάβεις, η φάση της αποδοχής. Πώς περνάς στο Λονδίνο Βασιλική; To χαμόγελό μου είναι αυθόρμητο και η απάντηση άμεση. Αγαπώ το Λονδίνο και περνάω τέλεια! Και έρχεται η μέρα που δεν κλαις βλέποντας την Αθήνα από ψηλά και χαμογελάς με το που διασχίσεις το αγγλικό κανάλι και δεις από κάτω την Αγγλία. Και σου μπαίνουν και ιδέες, πώς θα ήταν η ζωή μας άραγε αν μέναμε εδώ. Και όσο περισσότερες είναι οι προσλαμβάνουσες εδώ και απομακρύνεσαι, τόσο σου χτυπάνε όλα τα άσχημα εκεί. Το πρώτο 48ωρο στην Αθήνα είμαστε μέσα στα νεύρα και στην τσίτα. Μέχρι που αφομειωνόμαστε. Μας παίρνει πια περίπου 48 ώρες. Είμαστε στο σπίτι μας, στο σπίτι που αγαπάμε και λατρεύουμε, με τους δικούς μας ανθρώπους και ξέρουμε πως εδώ θα είναι η φωλιά μας, η εστία μας.

Νιώθω πολύ τυχερή που έχω αυτήν την εμπειρία στην ζωή μου. Και ξέρω πως με την Αγγλία πάντα θα με δένει ένας πολύ δυνατός δεσμός. Θα είμαι μια γραφική γιαγιά που θα ζητάει από όποιον έρχεται εδώ να της φέρνει οnion chutney και τσένταρ, θα ψήνω σκόουνς και θα έχω συλλογή από φλοράλ σερβίτσια τσαγιού. Και θα πρήζω όλα τα παιδιά στο διάβα μου να πάνε να σπουδάσουν στην Αγγλία, να ανοίξουν τα φτερά τους και να ρουφήξουν όση βρετανίλα μπορούν. 

Κλείνοντας αυτό το μακρινάρι,  θέλω να σου πω να μην ξεχνάς ποτέ από που έρχεσαι, να είσαι περήφανος για την καταγωγή σου και να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη και εσύ στάσιμος.  Μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζεις αρκεί να κάνεις την υπέρβαση και να βγεις από το comfort zone σου! Και γιατί όχι, μια μέρα ίσως φτιάξεις την βαλίτσα σου και ανανεώσεις το διαβατήριο σου. Nα μην φοβάσαι! Και σίγουρα μετά από αυτό, δεν θα σε σταματά τίποτα.

One Comment Add yours

  1. Πολύ αληθινό το κείμενο σου…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s