Σκέψεις μιας θείας

on

Τον Φεβρουάριο του 2011, η οικογένεια μου έζησε μια από τις πιο σημαντικές της στιγμές.  Ζήσαμε όλοι μια σημαντική πρώτη φορά. Η αδερφή μου έγινε για πρώτη φορά μαμά, οι γονείς μου για πρώτη φορά παππούδες και εγώ για πρώτη φορά θεία. Αν η ευτυχία είναι στιγμές, σίγουρα η στιγμή που αντικρύσαμε και πήραμε στην αγκαλιά μας για πρώτη φορά τον μεγάλο μου ανιψιό, ήταν η απόλυτη στιγμή ευτυχίας.

Δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου αυτό το συναίσθημα. Ούτε το βλέμμα της μαμάς μου που κρατώντας τον Δημοσθένη στην αγκαλιά της, μου είπε ”Βασιλική το πιστεύεις; Eίναι το δικό μας μωρό”. Μέχρι τότε και καθότι είμαστε τεράστια οικογένεια, είχαμε ζήσει την γέννα πολλών μωρών από το συγγενικό μας περιβάλλον, αυτή την φορά όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αυτή την φορά η δική μας τετράδα ζούσε την δική της ευτυχία αφού η οικογένεια μας μεγάλωνε. Νομίζω πως αν μέχρι τότε αγαπούσα την αδερφή μου, με την γέννα του ανιψιού μου την αγάπησα ακόμα περισσότερο. Και όπως συνηθίζω να λέω, το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο και πηγαίο που ένιωσα σαν να τερμάτισα την αγάπη. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι παραπάνω από αυτό. Ακόμα και αν κάνω το δικό μου παιδί, νομίζω πως απλά θα είναι διαφορετικό. Ακόμα και όταν ήρθε σχεδόν 3 χρόνια μετά ο Αντωνάκης, το συναίσθημα ήταν εξίσου δυνατό απλά διαφορετικό. Αυτή την φορά δεν ήταν κανείς μας ψαρωμένος. Ξέραμε. Και υποδεχτήκαμε το νέο μέλος της οικογένειας μας με την ίδια αγάπη, τον ίδιο ενθουσιασμό αλλά τώρα πια γνωρίζαμε.

Κάπως έτσι ήρθε στην ζωή μου αυτός ο καινούργιος ρόλος, ήμουν πια η θεία. Όσοι έχετε την τύχη και την ευλογία να το ζείτε, νομίζω πως μπορείτε να με καταλάβατε. Γιατί μέχρι τότε ναι μεν έβλεπα παιδάκια και σκεφτόμουν τι γλυκούλια αλλά δυσανασχετούσα και λίγο με την γκρίνια, με τα κλάματα και ήταν σαν κάπως να περνάει και να μην με αγγίζει το θέμα. Μέχρι που ήρθαν τα ανίψια μου. Και άλλαξαν όλα. Θυμάμαι να γυρίζω πτώμα από την δουλειά και να είναι τα παιδιά στο σπίτι και εγώ να κάθομαι να παίζω μαζί τους βρίσκοντας μια ενέργεια που ιδέα δεν έχω που βρισκόταν, φαίνεται πάει πακέτο με τον ρόλο. Μια κατακλυσμιαία αγάπη που σε κάνει να μην μπορείς να πεις όχι, να μην δυσανασχετείς με κάνενα κλάμα και καμία γκρίνια, να τους μιλάς και να λιώνεις, να πηγαίνεις για ψώνια και να κάνεις πάντα μια στάση από τα παιδικά, να νιώθεις πως δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να κάνεις για αυτά. Να σου λέει η αδερφή σου αναλυτικά όλα τα νέα, με όλες τις λεπτομέρειες γιατί θες να ξέρεις τα πάντα. Να σου μιλάει για την πρώτη αγάπη του Δημοσθένη στο νηπιαγωγείο και πως χώρισαν και να κοιτάς τις πτήσεις γιατί ποια είναι αυτή που πλήγωσε το αγόρι μου. Να φαντάζεσαι τον εαυτό σου να κάνει όλα τα γραφικά που άκουγες και έως τώρα κατέκρινες και να καμαρώνεις και να κορδώνεσαι με κάθε τους κατόρθωμα γιατί εννοείται τα δικά σου ανίψια είναι τα ωραιότερα και εξυπνότερα και πιο χαριτωμένα.

Και από την άλλη να βλέπεις τους γονείς σου ξαφνικά να ξανανιώνουν και να σκέφτεσαι πως αυτό είναι το καλύτερο λίφτινγκ που θα μπορούσαν να έχουν κάνει. Να έχουν αντοχές που ξεπήδησαν από κάπου ξαφνικά και να παίζουν μαζί τους σαν μικρά παιδιά, η γιαγιά να είναι επιεικής και να είναι ανεκτική σε πράγματα που εγώ με την αδερφή μου δεν τολμούσαμε να κάνουμε (καταγγέλω ότι έχουν ζωγραφίσει τοίχους, τρώνε χωρίς πιάτο στο σαλόνι και τα καλύμματα του σαλονιού τα έχουν πατσαβουριάσει και η γιαγιά είναι υπερκούλ).

Αν με ρωτήσεις ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα της ζωής σου στα ξένα, δεν θα σου πω ούτε για τον καιρό, ούτε για το πόσο διαφορετικά είναι όλα. Το μόνο που θα σου πω είναι πως μου λείπουν τα ανίψια μου. Μου λείπουν απίστευτα πολύ και το πιο δύσκολο είναι να μην είμαι εκεί και να χάνω πράγματα από την καθημερινότητα τους και ας λαμβάνω συχνά οπτικοακουστικό υλικό και ας είμαι στα τηλέφωνα με την αδερφή μου συνέχεια. Για αυτό και όποτε είμαι στην Ελλάδα, είναι η απόλυτη προτεραιότητα μου.

Είμαι περήφανη που είμαι θεία. Είναι ο πιο γλυκός ρόλος που έχω στην ζωή μου. Και ναι, τα παιδιά κάνουν την ζωή πιο όμορφη. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ξανασυστήνεσαι με την ζωή μέσα από τα μάτια ενός παιδιού!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s