Ας μιλήσουμε για δουλειά

Προέρχομαι από έναν επαγγελματικό χώρο αρκετά απαιτητικό, με υψηλό άγχος, καταιγιστικούς ρυθμούς και ταυτόχρονα σούπερ δημιουργικό. Από αυτόν τον χώρο τα τελευταία 2,5 χρόνια απέχω, έχω απαστασιοποιηθεί και αυτό μου έχει δώσει την φοβερή δυνατότητα να τον δω με άλλη ματιά. Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε πως αυτός είναι ο χώρος της διαφήμισης.

Παρά την αποχή όμως το μικρόβιο είναι πάντα εκεί και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να το ξεφορτωθώ ποτέ. Το έχω πια αποδεχτεί. Όπως και την επαγγελματική διαστροφή που το συνοδεύει. Είμαι αυτή που όταν πάει στο σούπερ μάρκετ κάνει χωρίς να το καταλαβαίνει μελέτη ανταγωνισμού, παρατηρώ τα ράφια ενδελεχώς, ειδικά μάλιστα τις κατηγορίες προϊόντων που για χρόνια έχω δουλέψει. Κάθε φορά που βλέπω μια ωραία συσκευασία βγάζω άναρθρες κραυγές χαράς σαν παιδάκι που το έχουν βάλει σε μαγαζί με ζαχαρωτά. Αντιλαμβάνεσαι τι έχει συμβεί από όταν ήρθα εδώ. Μπορώ με ακρίβεια να σου πω τι συμβαίνει στα ράφια όλων των σουπερ μάρκετ και ποια προϊόντα είναι τα καλύτερα στην κατηγορία τους. Να σου αναλύσω όλους τους retailers, να σου μιλήσω για τα μεγαλα εμπορικά, να σε πάω βόλτα στο αγαπημένο μου Selfridges τις βιτρίνες του οποίου μπορώ να χαζεύω με τις ώρες και κάθε φορά που μπαίνω μέσα να νιώθω το ίδιο δέος στο μεγαλείο του Harry Selfridge, του πατέρα του shopper marketing. Είμαι αυτή που κάθε φορά που θα δει μια ωραία διαφήμιση στην τηλεόραση θα έχει ανατριχίλες και θα σκέφτεται τι γαμάτα θα είναι να δουλεύεις για αυτήν την καμπάνια και κάθε φορά που θα δει μια ωραία ενέργεια σε instore υλικό θα σπεύδει να το αποθανατίσει στο κινητό της. Όλα αυτά με συναρπάζουν. Και το αστείο είναι πως βγαίνει χωρίς να το καταλαβαίνω. Το μικρόβιο που έλεγα πιο πάνω. Του έχω πλήρως παραδοδεί, ειδικά αφού όλα τα παρατηρώ χωρίς το άγχος της δουλειάς και χωρίς να έχω να παραδώσω κάποια μελέτη ανταγωνισμού.

Παράλληλα και πριν σπεύσεις να με πεις ρομαντική (που ομολογώ είμαι) και με έναν παιδικό ενθουσιασμό (που ομολογώ έχω) άκυρο για την ηλικία μου, να σου μιλήσω με ειλικρίνεια και για την άλλη όψη. Nα σου μιλήσω για τους συναδέλφους και φίλους που συναντάω κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα ή που μιλάμε τακτικά στα σόσιαλ μίντια, που είναι πανω κάτω στην ηλικία μου και έχουμε παρόμοιο background. Να σου μιλήσω για το κάψιμο, burn out, σιχτίρισμα που έχει συμβεί. Για τα ψυχοσωματικά από το άγχος και τις άπειρες ώρες δουλειάς. Και μη μου πεις σιγά μαντάμ, έχετε να σώσετε κάποιον άνθρωπο…όχι δεν έχουμε. Έχουμε όμως να αντιμετωπίσουμε ένα deadline και το τσουνάμι που θα το ακολουθήσει αν δεν τηρηθεί, τα bugdet που όλο συρρικνώνονται και τα νεύρα που φέρουν ως αποτέλεσμα.

Και ενώ αυτή είναι μια γαμάτη δουλειά, τόσο δημιουργική, κάποιες φορές σου γανώνει το νευρικό σύστημα και σιχτιρίζεις. Και σκέφτομαι πόσο άδικο είναι αυτό. Γιατί έχω καταλήξει πως δεν φταίει η δουλειά αλλά ο τρόπος που γίνεται. Γιατί έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω πάντα πως εταιρίες δεν είναι τα ντουβάρια και οι υπολογιστές αλλά οι άνθρωποι. Και το ψάρι πάντα βρωμάει από το κεφάλι. Γιατί με το χέρι στην καρδιά σκέψου πόσους καλούς μάνατζερ ξέρεις; Πόσους ικανούς ηγέτες που τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, είναι ψύχραιμοι σε καιρούς δύσκολους και up to date με τις εξελίξεις. Που μπορούν να εξελίξουν τα μέλη της ομάδας τους, να τα πάνε μπροστά και να μην έχουν ανάγκη να περιτριγυρίζονται από κατώτερους υπαλλήλους απλά για να νιώθουν ανώτεροι. Επίσης, αν νομίζεις πως πλέον για να διαβάζεις συνέχεια πρέπει να είσαι γιατρός απατάσαι. Είναι τόσο ραγδαίες οι εξελίξεις σε όλους τους κλάδους που αλίμονο σε αυτόν που δεν κάνει συνέχεια training και δεν διαβάζει. Και μέσα σε όλα έχεις τους αεριτζίδες της αρπαχτής, που βλέπουν που υπάρχει τάση και καταπιάνονται με αυτήν εντελώς επιφανειακά, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες (βλέπε digital) ή τους άλλους που πίνουν αίμα και δεν μπορούν να καταλάβουν πως έχουν τεράστια ανάγκη τα νέα δημιουργικά μυαλά, που ζουν στο τώρα και δεν είναι μόνο αυτοί που έχουν ανάγκη μια δουλειά. Άσε που οι μιλένιαλς είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και δεν νομίζω πως μασάνε όπως εμείς που στεκόμασταν προσοχή σε κάθε παράλογη απαίτηση.

Η ζωή συμβαίνει εκεί έξω και όχι μόνο στο γραφείο. Θυμάμαι πάντα τις ατελείωτες έρευνες καταναλωτή που παρακολουθούσαμε για πελάτες μας και τα βαρύγδουπα συμπεράσματα τα οποία δεν ήταν τίποτα άλλο από αυτά που συζητούσε η μαμά μου με τις φίλες της στο σπίτι πίνωντας καφέ. Και το έλαπαναγίαμου που σκεφτόμουν αμέσως μετά, αφού δεν μπορούσα να καταλάβω σε ποιον πλανήτη ζει το μάρκετινγκ. Η ζωή συμβαίνει εκεί έξω και πρέπει να αφήνεις τον κόσμο να βρίσκεται και εκεί για να έχει έμπνευση και φρέσκιες ιδέες που θα μιλάνε απευθείας στον κόσμο χωρίς καμία επιτήδευση.

Ο κόσμος προχωράει μπροστά, οι αποστάσεις καταργούνται, το work from home ή from wherever you are είναι το νέο trend. Ο διάλογος στα σόσιαλ μίντια κάθε χρόνο αλλάζει και δεν μπορείς να μιλάς με τους κώδικες της προηγούμενης χρονιάς σαν μπάρμπας σε οικογενειακό τραπέζι που το παίζει τζόβενο και κάθεται με την νεολαία.

Αυτά σκέφτομαι αυτό το συννεφιασμένο απόγευμα από την απόλυτη πόλη που συμβαίνουν τα πάντα. Και σκέφτομαι την ατάκα της φίλης μου της Λίνας, ότι πλέον δεν είναι σημαντικό να συλλέγεις υλικά αγαθά αλλά εμπειρίες. Και σκέφτομαι τις εκατομμύρια εικόνες που έχω από όταν ήρθα, όλα τα νέα που έχω ζήσει και την δουλειά που άφησα πίσω και την σκέφτομαι με νοσταλγία και πάντα με αγάπη σε έναν κόσμο που προχωράει μπροστά και αλλάζει.