Στον αέρα!

Αυτό το κείμενο γράφεται στον αέρα… Κυριολεκτικά στον αέρα. Σε μια πτήση της easy jet από Λονδίνο για Αθήνα, κάπου μετά την Γαλλία, μεσημέρι, με έναν ήλιο υπέρλαμπρο να χτυπάει από το παράθυρο. Δεν έχω βιβλίο, δεν έχω κατεβάσει καμία σειρά ή ταινία, ο Παναγιώτης κλασικά κοιμάται και εγώ κλασικά από την νευρικότητα μου θέλω να μιλάω ακατάπαυστα. Λίγο πριν με πιάσει απελπισία για το πως θα περάσουν 3,5 ώρες και που θα τα πω γιουρίκα! Δεν θα τα πω, θα τα γράψω. Θα γράψω ένα μπλογκ ποστ. Και ουχί για κάποιο από τα θέματα που έχω στο μυαλό μου αυτές τις μέρες. Αλλά για αυτό που συμβαίνει εδώ και τώρα. Και εσύ που το διαβάζεις, θα υποστείς την φάση αγαπητό μου ημερολόγιο.

Πετάμε για Αθήνα λοιπόν, 4 μήνες από το τελευταίο ταξίδι τον Μάϊο και έχοντας περάσει όλο το καλοκαίρι στην Λόνδρα. Αν μου έλεγες πριν μερικούς μήνες ότι θα περνούσα ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην Αγγλία θα σου έλεγα ότι παίρνεις ναρκωτικά. Πώς γίνεται να περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς μαγιό, θάλασσα και ατελείωτο μπλε; Και όμως γίνεται! Και σου είπα για αυτό το κανονικότατο καλοκαίρι στην Αγγλία, με την κανονική ζέστη. Και θέλω να σου πω για την καινούργια γειτονιά, με τα καλύτερα γειτονάκια του πλανήτη που είναι πατριωτάκια, τα μπάρμπεκιου, τις βόλτες, τις παρέες, τα καραόκε, τις νέες φιλίες που κάνουν την ζωή στα ξένα πιο γλυκιά.

Και να’μαστε 4 μήνες μετά, να έχουμε δώσει τις παραγγελίες στις μαμάδες και να έχουν βγει τα σχετικά προγράμματα των επόμενων ημερών που συνοψίζονται σε σουβλάκια, ποτάρες, φαγητό, καφέδες με φίλους και οικογένεια. Αλλά στα έχω πει αυτά και πάνω κάτω για όλους είναι τα ίδια.

Το αεροπλάνο είναι γεμάτο Άγγλους που πάνε διακοπές. Come to Greece για να την βρεις lad! Η προοπτική των διακοπών μεταλλάσσει τους ανθρώπους. Ζωγραφίζει χαμόγελα στο πιο μουτζούφλικο στιφ απερ λιπ μουτράκι. Και εγώ όπως πάντα θέλω να τους πω, να μας έρχεστε, έχουμε την πιο ωραία χώρα στον πλανήτη, θα το διαπιστώσετε τις επόμενες μέρες. Μη δώσετε σημασία σε τίποτα παπάρες που θα σας κάνουν να αισθανθείτε το αντίθετο. Η πιο ωραία χώρα του πλανήτη, με ανθρώπους που δεν την αγαπούν όσο πρέπει και την έχουν δεδομένη σαν σχέση μακροχρόνια που μυρίζει ναφθαλίνη.

Οι μισοί κοιμούνται, οι μισοί διαβάζουν, κάποιοι χαζεύουν στα κινητά και στα λαπτοπ τους. Όλοι κάπου θα κατευθυνθούν, όλοι έχουν μια ιστορία. Και εμείς την δικιά μας βεβαίως.

Και κάπως έτσι περνάει η ώρα στο αεροπλάνο. Μέχρι να φανεί η Αθήνα στον ορίζοντα και εγώ να κλαίω, από ανείπωτη αγάπη για την πόλη μου. Κάθε φορά το ίδιο. Πιο γραφική πεθαίνεις. Αλλά δεν βαριέσαι, το έχω πάρει απόφαση, για πάντα ένας ρομαντικός, συναισθηματικός λαπάς!