Ωδή στο πρωινό ξύπνημα

Είναι Παρασκευή απόγευμα, πιθανά επιστρέφεις από την δουλειά σπίτι, είσαι σε πάρτι μόουντ, πανηγυρίζεις που για δυο μέρες θα ξυπνάς χωρίς την καταραμένη αφύπνηση και διαβάζεις αυτόν τον τίτλο. Ξέρω τι σκέφτεσαι. ΑΣΕΜΑΣΚΟΥΚΛΙΤΣΑΜΟΥ!

Αλλά εγώ θέλω να βγω, να το φωνάξω να το πω και ας είμαστε ίσως λίγοι, το πρωινό ξύπνημα είναι τόσο ωραίο. Εντάξει, εκτός και αν έχεις να πας σε κάποια δουλειά που δεν αντέχεις άλλο ή να κάνεις κάτι, οτιδήποτε το νιώθεις σαν αγγαρεία. Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση δεν φταίει το άμοιρο το πρωινό ξύπνημα αλλά η αλλαγή που δεν έχει γίνει ακόμα στη ζωή σου.

Ήμουν πάντα παιδί που λειτουργούσε καλύτερα το πρωί. Ήμουν αυτή που στο σχολείο προτιμούσε να ξυπνήσει χαράματα, να φτιάξει μια ζεστή κούπα δυνατό καφέ και να ξεκινήσει το διάβασμα. Δεν ξενυχτούσα ποτέ διαβάζοντας και κοιμόμουν πάντα νωρίς. Ο εγκέφαλος μου το βράδυ απλά δεν λειτουργούσε ποτέ σε αντίθεση με το πρωί που έχω μια διαύγεια καθαρή και δροσερή σαν τρεχούμενο νερό (εντάξει άκυρη η παρομοίωση αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω).

Ακόμα και τα χρόνια που ήμουν νια και κλάμπαρα ανελέητα, ήμουν το αστείο της παρέας. Γιατί όλοι ήξεραν ότι θα νυστάξω. Για την ακρίβεια με έχει πάρει ο ύπνος σε σκαμπό μπαρ. Εκεί όμως εγώ απτόητη, έβγαινα και γυρνούσα το ξημέρωμα και ξυπνούσα την επόμενη μέρα το μεσημέρι. Και το αποτέλεσμα ήταν να νιώθω σαν να έχω έρθει σε μετωπική με φορτηγό. Αργότερα, όταν ξεκίνησα δουλειά σε έναν χώρο που τα ξενύχτια δίνουν και παίρνουν ήταν ολοφάνερο ότι από κάποια ώρα και μετά το εργαλείο ρετάρει και η απόδοση μου έπεφτε στα μισά. Αν είχα την επιλογή προτιμούσα να είμαι στο γραφέιο στις 8 το πρωί μαζί με τα κορίτσια που καθάριζαν και έχει τύχει να τις περίμενα να ανοίξουν.

Γιατί τέτοια είμαι. Μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς ακόμα και όταν δεν δουλεύω. Να νιώθω πως έχω όλη την μέρα μπροστά μου να κάνω όλα όσα θέλω και μου αρέσουν. Βρίσκω πάντα το πρωινό φως το πιο ωραίο, το πιο εμπνευστικό. Μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς, να βάζω την μουσική μου και να έχω χρόνο να απολαύσω τον καφέ μου, να φάω το πρωινό μου (τρώω πάντα πρωινό), να ετοιμαστώ και μετά να πάω όπου έχω να πάω χωρίς άγχος και τρέξιμο.

Είμαι αυτή που πάντα έβρισκα την ανατολή του ήλιου πιο ωραία από την δύση. Και κάποτε που ήμουν γιάνγκ, ρέστλες και σινγκλ έχω ακούσει και την παπάτζα ότι όταν θα βρεις τον έρωτα θα σου αρέσει να ρομαντζάρεις στα ηλιοβασιλέματα και θα είναι αλλιώς το βραδινό χουχούλιασμα. Οk, λίγο ξερνάω. Τον βρήκα τον έρωτα και δε λέω ωραία περνάμε τα βράδια αλλά απολαμβάνουμε κάτι πρωινάρες και κάτι μπραντζάρες, άλλο πράγμα.

Δεν θα σου πω αυτές τις μπούρδες περί ποσιτιβ θινκιγκ, παραγωγικότητας και άλλα μυστήρια που σου λένε ξύπνα από τις 5 ρίξε 100 κοιλιακούς και βγες να τρέξεις στους δρόμους. Εκτός και αν σου αρέσει. Εκεί πάσο. Ούτε να κοιτιέσαι σε καθρέφτες και να λες φτου σου κοπελάρα μου, πάμε να μπιπ όλο τον ντουνιά. Γιατί θα υπάρξουν και μέρες που θα ξυπνήσεις και θα θες να τους σφάξεις όλους. Ανθρώπινο και θεμιτό. Μην το κάνεις. Απλά αν έχεις τον χρόνο το πρωί να απολαύσεις το πρωινό σου πιθανά και να μην θες μετά να το κάνεις έτσι και αλλιώς.

Και όλα αυτά με αφορμή την σημερινή μέρα που ξύπνησα στις 7:15 για τον πιο γελοίο λόγο που υπάρχει. Ο ήλιος όμως ήταν λαμπερός, η μουσική που ακουγόταν σπίτι σωστή και μέχρι το μεσημέρι είχα κάνει εκατό δουλειές. Rise and shine my friends!