Τα κεφάλια μέσα

Ο Σεπτέμβριος. Αν ήταν άνθρωπος θα ήταν αυτό το ξενερωτάκι του πρέπει, αυτός που σε γειώνει πάντα, ένας ψυχρός ορθολογιστής που σου δίνει μια χαστούκα να και σε προσγειώνει απότομα στην πραγματικότητα. Τι και αν είσαι ακόμα μαυρισμένος, με ένα εκατομμύριο φωτογραφίες και βίντεο στο κινητό σου από τις διακοπές, δεν έχεις χωνέψει ακόμα το καλαμαράκι που έφαγες στην ταβέρνα δίπλα στο κύμα και ο οργανισμός σου δεν έχει μεταβολίσει το αλκοόλ που κατανάλωσες, ο Σεπτέμβρης θα έρθει να σου θυμίσει ποιος είσαι, πού ανήκεις και ποιες είναι οι υποχρεώσεις σου γιατί τέτοιος είναι. Η επιστροφή στην ρουτίνα θα είναι ανελέητη και την ώρα που λίγες μέρες πριν θα άπλωνες την μαυρισμένη σου κορμάρα στην ξαπλώστρα, τώρα είσαι στην μέση της μέρας σου στην δουλειά.

Με τον Σεπτέμβριο συμφιλιώνομαι όλο και περισσότερο μεγαλώνοντας. Και τελικά διαπιστώνω πως δεν είναι τόσο σκιαχτικός και ξενέρωτος όσο πίστευα πιο μικρή. Γιατί ο Σεπτέμβριος μπορεί να γίνει ο καλύτερος σύμμαχος σου αρκεί να του δώσεις την ευκαιρία και να μην τον αποπάρεις. Αν τον κάνεις λίγο παρέα θα δεις πως τον Σεπτέμβριο μπορείς να κάνεις τις καλύτερες νέες αρχές. Αυτό το blog πιστεύει ακράδαντα πως η αρχή του χρόνου και το new year’s resolution γίνεται πάντα τον Σεπτέμβρη. Γιατί τώρα είναι που έχεις γεμίσει μπαταρίες, έχεις χαλαρώσει, έχεις κάνει το break σου και η απόσταση που πήρες από την ρουτίνα σου μπορεί να σε βοηθήσει να δεις τα πράγματα λίγο διαφορετικά, κοινώς να αναπλαισιώσεις.

Και όλα αυτά στα λέω εγώ, που το φθινόπωρο ξεκίνησε στο Λονδίνο το δεύτερο δεκαήμερο του Αυγούστου, που δεν έχω βουτήξει ούτε τον αστράγαλο στην θάλασσα και που είμαι πιο άσπρη και από το στραγγιστό γιαούρτι που τρώω στην διατροφή (τώρα τι νόημα έχει η διατροφή χωρίς μαγιό είναι ένα άλλο κεφάλαιο). Βγάλε τετράδιο και σημείωσε, τι είναι αυτό που πρέπει να αλλάξεις, να σταματήσεις, να ξεκινήσεις. Φρόντισε ο χειμώνας να σε βρει σε μια ρουτίνα που θα σου αρέσει, σε μια ρουτίνα που θα έχεις βάλει τις δικές σου πινελιές.

Και διαπιστώνω πως αυτό το κείμενο είναι σχεδόν ίδιο με το προηγούμενο κείμενο αυτού του blog και αυτον τον Σεπτέμβρη θα δεσμευθώ και εγώ πως θα γράφω πιο συχνά γιατί έχω μαζέψει πολλά τοπικς το καλοκαίρι που πέρασε σαν νεράκι στην Λόνδρα.

Και κλείνοντας ναι στην Ελλάδα δεν κάνει ποτέ κρύο αλλά όταν σου εύχονται καλό φθινόπωρο ή καλό χειμώνα ή καλή σεζόν ή όπως θες πες το, μην στραβώνεις. Αποδέξου το ότι το καλοκαίρι τελείωσε και σύντομα θα φοράς το ζακετάκι σου. Και αν δεν το φοράς το ημερολόγιο θα σου θυμίζει πως ο καιρός περνάει γιατί έτσι γίνεται, προχωράμε μπροστά, δεν μένουμε κολλημένοι σε ένα αιώνιο ουτοπικό καλοκαίρι.