Αύγουστε καλέ μου μήνα

Θυμάμαι πολύ έντονα αυτές τις μέρες στη δουλειά. Όσοι δουλεύουν στη διαφήμιση ξέρουν πως ο Ιούλιος είναι παραδοσιακά ένας από τους χειρότερους μήνες και οι μέρες μέχρι και τις διακοπές του Αυγούστου μοιάζουν με σκηνικό από την κόλαση του Δάντη. Γιατί όλοι ξέρουν πως η εταιρία θα κλείσει για 2 βδομάδες και τρέχουν τελευταία στιγμή να τα προλάβουν όλα, να μην μείνει καμία εκκρεμότητα, να είναι όλα έτοιμα για την σεζόν που θα ξεκινήσει αμέσως μετά όταν καλά καλά δεν θα έχει κανείς χωνέψει το καλαμαράκι και το μαύρισμα θα είναι φρέσκο φρέσκο.

Και όλοι τις περιμέναμε αυτές τις μέρες με μεγάλη λαχτάρα. Μια απέραντη, τεράστια ανάγκη να ξεπλύνουμε στη θάλασσα τον χειμώνα που πέρασε. Να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας για να μπορέσουμε να αντέξουμε τον χειμώνα που θα έρθει. Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο δύσκολα. Δύσκολα ψυχολογικά. Η οικονομική κρίση, τα capital controls, η αβεβαιότητα, η τεράστια οικονομική ανασφάλεια. Μόνη σταθερά, η καλοκαιρινή άδεια. Και ας είναι οι διακοπές όλο και μικρότερες κάθε χρόνο και ας περιορίζονται στο χωριό ή στα εξοχικά των φίλων και ας είναι ακόμα και στην άδεια Αθήνα που όλοι την υποτιμούσαμε τον Αύγουστο, αυτή όμως είναι στα καλύτερα της.

Θυμάμαι πάντα την πρώτη βδομάδα των διακοπών να είμαι ακόμα με το ένα πόδι στο γραφείο. Η απεμπλοκή δεν συνέβαινε ακαριαία. Το μάτι πάντα άνοιγε την κλασσική ώρα και η αίσθηση της ανακούφισης όταν ερχόταν η συνειδητοποίηση πως το μόνο άγχος για την μέρα ήταν η εύρεση ξαπλώστρας, ήταν το λεπτό της ευτυχίας. Οι μέρες περνούσαν και όλοι ξέρουμε πως όταν περνάς καλά οι μέρες περνάνε αστραπιαία. Το κινητό γέμιζε φωτογραφίες, το σώμα έπαιρνε χρώμα άλλης εθνικότητας, πιο εξωτικής, το μαλλί ανέμελο χωρίς τον εφιάλτη από το πιστολάκι και το βάψιμο πιο ελαφρύ. Σαν να θες να πετάξεις από πάνω σου όλα όσα σε βαραίνουν και έκανες σαν ρομπότ τον χειμώνα που πέρασε στην πόλη. Και εκεί πάνω στην ξαπλώστρα με τον φρέντο αγκαλιά, ακούγοντας το κύμα να σκάει στα πόδια σου κάνεις τις πιο φιλοσοφικές σκέψεις για τον χειμώνα που έρχεται. Το έχω πει πολλές φορές, το new year’s resolution δεν συμβαίνει ποτέ τον Γενάρη στην αρχή της χρονιάς αλλά τον Σεπτέμβρη με τη λήξη του καλοκαιριού. Είναι τότε που παίρνεις τις πιο μεγάλες αποφάσεις. Για πρόσωπα και καταστάσεις που θα αλλάξεις, για τα νέα ξεκινήματα που θα τολμήσεις και δεν παίρνουν άλλη αναβολή.

Το φετινό καλοκαίρι είναι ίσως το πιο περίεργο απ΄όλα τα τελευταία. Τα πρόσφατα γεγονότα που ακόμα κανείς μας δεν έχει μεταβολίσει και ο καιρός που στην Ελλάδα γίνεται τροπικός και στην Αγγλία που ζω Μεσογειακός. Ένας μουδιασμένος Αύγουστος έφτασε. Ένας Αύγουστος όμως που έχει μέσα την απόλυτη σταθερά μας, τις διακοπές και το διάλειμμα από την ρουτίνα. Και ας είναι οι τσέπες πιο άδειες και ας μην υπάρχει για κάποιους δουλειά να επιστρέψουν. Ο Αύγουστος πάντα θα είναι το μεγάλο διάλειμμα που οι ρυθμοί πέφτουν και το μυαλό έστω για λίγο ξεφεύγει. Γιατί ότι και να συμβαίνει, η ζωή θα προχωράει μόνο μπροστά και αυτή η ανάγκη θα είναι πολύ πιο ορμητική από οτιδήποτε μας τραβάει πίσω. Να έχουμε έναν καλό μήνα λοιπόν, να περάσουμε καλά με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και ο Σεπτέμβρης να μας βρει σε μια καθημερινότητα από την οποία δεν θα θέλουμε να αποδράσουμε αλλά την οποία θα φτιάξουμε σιγά σιγά όπως επιθυμούμε. Γιατί οι καλύτερες αποφάσεις είναι αυτές που παίρνεις σε μια παραλία ακούγοντας το κύμα.