Άνθρωπος, ο προσαρμοστικός

Είναι 6 παρά το απόγευμα και ο ήλιος είναι δυνατός και ακμαίος. Η μέρα έχει μεγαλώσει πολύ, πάρα πολύ. Ξημερώνει στις 5 παρά 20 και νυχτώνει στις 10 το βράδυ. Ακόμα και τις μέρες με συννεφιά, το φως έστω και ξεθωριασμένο είναι πολύ πιο έντονο από τις αντίστοιχες συννεφιασμένες χειμωνιάτικες μέρες. Νομίζω πως αυτήν την εποχή η Αγγλία είναι στα καλύτερα της. Όλα καταπράσινα, όλα φωτεινά, δεν κρυώνεις, δεν ιδρώνεις, δεν φοράς εκατό στρώσεις ρούχων για να βγεις από το σπίτι.

Αυτά σκεφτόμουν κάνοντας την απογευματινή βόλτα με τον Μπίλυ. Δεν ξέρω αν φταίει το μεσημεριανό πάουερ ναπ αλλά ήταν από αυτές τις φορές που περπατούσα και ένιωθα μια απίστευτη σύνδεση με το περιβάλλον. Μια ταύτιση και μια γαλήνη. Λες να τρελάθηκα γιατρέ μου; Μπα…Ήταν από αυτές τις στιγμές που όλα μου φαίνονται καθαρά και διάφανα. Σαν το καθαρό νερό που τρέχει. Περπατούσα και παρατηρούσα τα πάντα γύρω μου. Οι καθημερινές μου εικόνες εδώ. Μια παρέα μουσουλμανάκια με τις χαρακτηριστικές φορεσιές τους να περπατάει. Δυο νεαρές ινδές να βγαίνουν από ένα σπίτι φορώντας κάτι φανταστικές τουνικ και παντελόνια από κάτω με έντονα μαύρα μάτια και βελούδινα μαύρα μαλλιά. Μια κινεζούλα με στολή σχολείου με τον μπαμπά της που μας σταμάτησε για να χαϊδέψει τον Μπίλυ. Στο πάρκο της γειτονιάς χαμός από γυναικόπαιδα κάθε φυλής, τα παιδιά να παίζουν και να τρέχουν, οι μαμάδες σε πηγαδάκια να τα λένε στα παγκάκια. Τρομαγμένοι σκίουροι να τρέχουν να κρυφτούν στα δέντρα. Πουλιά παντού. Δεν τα πάω καλά με την φύση. Τα μόνο είδος πουλιών που αναγνωρίζω είναι τα σπουργίτια και τα κοράκια. Τα μεν πρώτα είναι παντού, τα δε τελευταία κυκλοφορούν αδιαφορώντας παγερά για τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα, οι εναέριοι νταήδες, περπατάνε δίπλα σου σαν να μην τρέχει τίποτα και μετά δίνουν μια και προσγειώνονται στις στέγες λες και είναι δικές τους. Τα δέντρα στα πεζοδρόμια έχουν θεριέψει και είναι ολάνθιστα με αποτέλεσμα η γύρη να κάνει πάρτι και αλίμονο σε όσους έχουν αλλεργίες.

Και σκεφτόμουν πως τελικά ο άνθρωπος είναι το πιο προσαρμοστικό ον στον πλανήτη. Θυμάμαι τον εαυτό μου τον πρώτο καιρό και πόσο εντύπωση μου έκαναν όλα. Το αγγλικό καλοκαίρι που δεν είναι σαν αυτό που ξέρουμε, το φαγητό που είναι διαφορετικό, η ατμόσφαιρα που είναι περίεργη. Και τώρα που τα θυμάμαι μου φαίνονται όλα τόσο υπερβολικά. Γιατί έχω συνηθίσει τον καιρό, υπάρχουν τα σωστά ρούχα και αξεσουάρ στην ντουλάπα και μη σου πω σκέφτομαι τον καύσωνα και την υπερβολική ζέστη σαν κάτι εφιαλτικό. Όσο για το φαγητό, εκτός από κάποιες παραδοχές, στην κουζίνα έχουν μπει και συνταγές διαφορετικές απόλυτα προσαρμοσμένες στις νέες συνθήκες. Και όλα έχουν γίνει χωρίς να το έχω καταλάβει. Ναι, ο άνθρωπος είναι το πιο προσαρμοστικό ον. Ακόμα και αυτός που τρομάζει με τις αλλαγές και που θα χρειαστεί πιο πολύ χρόνο για να εγκληματιστεί.

Σου έχω πει, οι βόλτες με τον Μπίλυ λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά. Και αυτό το μπλογκ εδώ που τα λέμε. Και θα ήθελα πολύ να σου δείξω όλες αυτές τις εικόνες αλλά για να το κάνω θα είμαι μια τρελή που βγάζει φωτογραφίες κάθε λίγα μέτρα. Κάνω βέβαια ότι μπορώ στο ίνσταγκραμ. Αν σκέφτεσαι διακοπές στην Αγγλία, να έρθεις προς το καλοκαίρι, από τον Μάϊο μέχρι και τον Σεπτέμβριο. Και θα με θυμηθείς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s