Πανελλήνιες, αυτές οι σπαστικιές

Για αυτό το κείμενο θα χρειαστεί να ταξιδέψω πίσω στον χρόνο, πολύ πίσω όμως, τότε που υπήρχαν ακόμα δέσμες και οι Πανελλήνιες εξετάσεις ήταν η πρώτη μεγάλη δοκιμασία της ζωής μας ή κάπως έτσι τις βλέπαμε. Αφορμή βεβαίως η επικαιρότητα και αν και έχουν περάσει κάποιοι αιώνες από όταν πέρασα από αυτή την χρονιά, η ανάμνηση είναι ζωντανή σαν χθες και σαν σοφή και ώριμη πια (λέμε τώρα) θεία Βασιλική, θέλω να μοιραστώ μαζί σου την δική μου ιστορία.

Η ζωή τα έφερε έτσι ώστε εγώ να μην δώσω Πανελλήνιες αλλά να δώσω Παγκύπριες, να ταξιδέψω δηλαδή λίγο πιο κάτω και να αξιοποιήσω την κατά το ήμισυ καταγωγή μου. Τα πράγματα βέβαια δεν ήταν από την αρχή έτσι δρομολογημένα. Γιατί στην δευτέρα Λυκείου έπραξα τα δέοντα και πήγα να γραφτώ σε ένα από τα κλασσικά και γνωστά φροντιστήρια της Κάνιγγος για 3η δέσμη. Ήμουν από τα παιδιά που ήξερα με πάθος τι ήθελα να κάνω. Ήθελα να περάσω στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Παντείου Πανεπιστημίου. Πρόσεξε με τώρα, όχι του Καποδιστριακού που είχε το ίδιο τμήμα αλλά του Παντείου γιατί ως κλασικό σπασικλάκι είχα πάει να πάρω από το τμήμα πρόγραμμα σπουδών και θαμπώθηκα. ‘Εκτοτε, αυτός ήταν ο στόχος και ως στρατιώτης θα έκανα τα πάντα για να τον πετύχω.

Το καλοκαίρι της δευτέρας λυκείου και αφού είχαμε τελειώσει με τα θερινά μαθήματα του φροντιστηρίου, ξεκίνησαν οι διακοπές μου στην Κύπρο. Και εκεί εντελώς ξαφνικά και απρογραμμάτιστα, σε μια άσχετη κουβέντα με μια φιλόλογο που έμενε δίπλα από τους παππούδες μου, έμαθα πως επειδή η μαμά μου είναι Κύπρια μπορώ να δώσω εξετάσεις από την Κύπρο και αφού είμαι και καλή μαθήτρια να αυξήσω τις πιθανότητες μου εισαγωγής στο τμήμα που θέλω μια και τα πανεπιστήμια της Ελλάδας δεν έχουν μεγάλη ζήτηση για τους Κύπριους και οι βάσεις είναι χαμηλές. Να σημειώσω πως το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Παντείου τότε ήταν στα απόλυτα ντουζένια του, σούπερ δημοφιλές, μοντέρνο και καινούργιο και η βάση για να περάσεις στον Θεό.

Κάπως έτσι, στα 16 χρόνια μου και βάζοντας κάτω τη λογική μου αποφάσισα να το τολμήσω. Ήμουν αποφασισμένη να πετύχω τον στόχο μου και να κάνω ότι καλύτερο μπορούσα. Ακόμα και τώρα απορώ με την τόλμη μου. Εγώ που γενικά δεν είμαι και ο πιο κοινωνικός άνθρωπος που υπάρχει, ξαφνικά βρέθηκα να προσγειώνομαι σε ένα καινούργιο σχολείο, στην τελευταία χρονιά, σε μια τάξη με παρέες από χρόνια σχηματισμένες και όντας αντιμέτωπη με ένα σύστημα τελείως διαφορετικό από της Ελλάδας. Δεν θα ξεχάσω την αγωνία αλλά και την αποφασιστικότητα, αυτό το αίσθημα του και τώρα κολυμπάμε και το βλέμμα δεν απομακρύνεται καθόλου από τον στόχο. Πίσω στο σπίτι οι κομπλεξικές και κακεντρεχείς γλώσσες έδιναν και έπαιρναν. Στα γνωστά πλαίσια του να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, πολλοί με υποτίμησαν…”έλα μωρέ, η κωλόφαρδη, έτσι θα περάσει”. Τόσο ζώα ήταν που δεν είχαν καταλάβει ότι εξετάσεις δίνω και πάλι, καθόλου εύκολες και μάλιστα σε ένα εντελώς άγνωστο περιβάλλον, στο οποίο έπρεπε να προσαρμοστώ, απλά οι βάσεις θα ήταν χαμηλότερες και άρα θα ήταν πιο πιθανό να μπω εκεί που θέλω.

Θυμάμαι πολύ έντονα εκείνο τον χειμώνα. Το πόσο εντύπωση μου είχε κάνει το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου, που δεν ξέρω για τώρα, αλλά τότε καμία σχέση δεν είχε με το δικό μας. Η οργάνωση του σχολείου, τα μαθήματα, το ότι – ω τι έκπληξη – δεν υπήρχε το κόνσεπτ της παπαγαλίας και στην ιστορία για παράδειγμα υπήρχαν ερωτήσεις κρίσεως που έπρεπε να συνδυάσεις πολλά κεφάλαια διάσπαρτα από το βιβλίο. Τους συμμαθητές μου που με δέχτηκαν φιλόξενα, την παράξενη καλαμαρού που βρέθηκα μέσα στην τάξη τους. Την φίλη μου την Μαρία και την οικογένεια της που μου άνοιξαν το σπίτι τους, όλη την παρέα που μαζί τους όσο περνούσε ο καιρός δενόμουν και περνούσα όμορφα. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχαν κινητά και σόσιαλ μίντια για να έχω ακόμα καταγεγραμμένες αυτές τις στιγμές. Το μόνο μέρος που κράτησα κάθε στιγμή αυτής της χρονιάς είναι το ημερολόγιο μου στο οποίο ευλαβικά έγραφα.

Φυσικά, δεν ήταν κάθε μέρα εύκολη. Υπήρχαν στιγμές που μου έλειπε φρικτά η οικογένεια και οι φίλοι μου. Όλα ήταν διαφορετικά και η προσαρμογή πήρε κάποιο διάστημα. Θα είμαι πάντα ευγνώμων στους φανταστικούς και λατρεμένους θείους και θείες μου, που με έβαλαν στο σπίτι τους, φρόντισαν να έχω ότι χρειάζομαι, την ησυχία να διαβάζω, το δικό μου δωμάτιο και άλλαξαν για μήνες την καθημερινότητά τους. Με πηγαινοέφερναν στα φροντιστήρια και μου έδωσαν όλη την υποστήριξη που χρειαζόμουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που έκαναν για μένα και πόσο σημαντικοί ήταν σε αυτήν μου την προσπάθεια. Και κάπως έτσι, αν και γονιδιακά υπήρχε πάντα, η αγάπη μου για την Κύπρο ρίζωσε και με πολύ περηφάνια απέκτησα ένα χρόνο μετά το χαρτί της Κυπριακής υπηκοότητας.

Αυτή η χρονιά μου δίδαξε πολλά. Δεν είναι η αρχή και το τέλος της ζωής οι Πανελλήνιες αλλά είναι μια πρώτη δοκιμασία. Είναι ένα καλό μάθημα για το πως στη ζωή θέτουμε στόχους και τους πετυχαίνουμε με πολλή δουλειά. Δεν υπάρχουν μαγικές και εύκολες λύσεις. Αν θες να πετύχεις κάτι θα πρέπει να κοπιάσεις και να έχεις μεθοδικότητα. Και μπορεί το σύστημα να είναι σαθρό αλλά για μένα αυτό είναι ένα μεγάλο δίδαγμα στη ζωή. Τίποτα δεν σου χαρίζεται. Και αν δεν τα καταφέρεις, να ξέρεις πως στη ζωή δεν υπάρχουν ποτέ αδιέξοδα. Υπάρχουν πάντα και άλλοι δρόμοι. Ένα τέλος είναι πάντα η αρχή για κάτι νέο. Αρκεί να ακούς τον εαυτό σου και να κάνεις αυτό που θες, αυτό που σε εκφράζει και αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο. Καλή επιτυχία και πολλή αγάπη σε όλα τα παιδιά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s