Love yourself…and do something about it

Aυτό είναι ένα κείμενο που σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω και επειδή πρόκειται για ένα ευαίσθητο θέμα, κάπου κόλλαγα. Αλλά θες επειδή είναι καλοκαίρι και ξεκινάνε τα τσουρέκια με το κορμί της παραλίας, θες γιατί προχθές είχα μια κουβέντα με μια φίλη μου για τις μούρες μας και το τι μπορούμε να κάνουμε μια και ο χρόνος είναι αδυσώπητος και αφήνει τα σημάδια του, είπα σήμερα θα το γράψω. Και είτε έχει να κάνει με τα κιλά, είτε έχει να κάνει με τις ρυτίδες, όλα καταλήγουν σε ένα θέμα στην εμφάνιση.

Αν περιμένεις από εμένα να σου πω απλά αγάπα τον εαυτό σου και μην κάνεις τίποτα, κακώς περιμένεις. Γιατί πιστεύω ακράδαντα πως το να αγαπάς τον εαυτό σου σημαίνει αυτόματα πως τον φροντίζεις. Και ναι τα γνωστά κλισέ, η ομορφιά πηγάζει από μέσα και βγαίνει προς τα έξω και μπούρου μπούρου, όλοι τα γνωρίζουμε. Και είναι αλήθεια. Γιατί τι να το κάνω αν είσαι κούκλα αλλά μια κακίστρω και κομπλεξική δίχως αύριο. Από την άλλη όμως και το να είσαι εντελώς χύμα και ατημέλητη, πιστεύω πως είναι στο άλλο άκρο. Και τα άκρα δεν είναι ωραία και δεν μας κάνουν καλό.

Συζητούσαμε με μια φίλη μου προχθές για τις αισθητικές επεμβάσεις που μπορούμε να κάνουμε στο πρόσωπο μας, ξέρεις τα κλασικά, μπότοξ, φίλερς, μεσοθεραπεία και το πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσει κανείς να προχωράει σε τέτοιες κινήσεις. Μου είπε λοιπόν πως το συζήτησε με μια ειδικό και της είπε πως καλό είναι να κάνεις την πρώτη κίνηση όταν νιώθεις πως είσαι 7 στα 10. Αν ας πούμε υπάρχει το 10, red alert και εσύ είσαι στο 7, ξεκίνα το ψάξιμο. Αν πάλι σε βλέπεις στον καθρέφτη και δεν μπορείς με τίποτα να βλέπεις την μούρη σου τότε σίγουρα κάτι πρέπει να κάνεις. Kαι αυτό εμένα μου χτύπησε καμπανάκι. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Γιατί αν σε βλέπεις στον καθρέφτη και το είδωλο σου σε απωθεί, τότε δεν χρειάζεσαι δερματολόγο και πλαστικό αλλά ψυχολόγο. Αυτό σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά με εσένα και δεν έχεις αποδεχθεί τον εαυτό σου. Ειδικά, όταν έχεις φτάσει σε μια ηλικία που θεωρητικά αυτά θα έπρεπε να τα έχεις λύσει.

Θυμάμαι πολύ έντονα την δεκαετία των 20. Και θυμάμαι αρκετά καλά πως ο εαυτός μου σε αυτή την δεκατία δεν μου άρεσε. Ήμουν σε μια φάση που προσπαθούσα να καταλάβω πως είναι το σώμα μου, να το αποδεχθώ, να αναγνωρίσω τα δυνατά μου χαρακτηριστικά και να συμφιλιωθώ με τις ατέλειες μου. Να μάθω να ντύνομαι, να βάφομαι, να φτιάχνω τα μαλλιά μου. Δεν ξέρω αν μου πήρε πολύ καιρό ή όχι αλλά θυμάμαι επίσης πολύ έντονα πως όταν ξεκίνησε η δεκαετία των 30 ήμουν στα καλύτερα μου. Γιατί αυτά τα είχα λύσει, γιατί ήξερα πολύ καλά πως είμαι. Τουλάχιστον τα περί εμφάνισης. Και νομίζω πως το πιο δύσκολο και σοβαρό είναι μια γυναίκα να κάνει αυτό το πρώτο βήμα, να αποδεχθεί τον εαυτό της και να τον αγαπήσει. Να έχει την ωριμότητα να αντιληφθεί και όλο το μιντιακό παιχνίδι και να μην μασάει από την ιλουστρασιόν εικόνα των περιοδικών και των σόσιαλ μίντια. Γιατί συγνώμη κιόλας αλλά η μάχη με το φώτοσοπ και τα φίλτρα είναι άνιση. Στο φως του ήλιου, 9 στις 10 γυναίκες έχουν κυτταρίτιδα. Επίσης, αν είσαι Ελληνίδα, chances are πως η λεκάνη σου θα είναι πιο ανοιχτή από τον κορμό σου και ω τι έκπληξη θα είσαι μελαχρινή και αυτό αυτόματα σημαίνει τρίχες, μαύρες τρίχες παντού.

Στις μέρες μας δεν υπάρχουν άσχημες γυναίκες, υπάρχουν απλά ατημέλητες γιατί όλα φτιάχνονται και αν δεν φτιάχνονται δεν βαριέσαι, ουδείς τέλειος και πόσο βαρεμάρα θα ήταν να ήμασταν όλες αψεγάδιαστες. Στις μέρες μας επίσης μπορείς να κάνεις τα πάντα. Μπορείς αρκεί να έχεις το σωστό κίνητρο και αυτό είναι η αγάπη για τον εαυτό σου και όταν λέω η αγάπη δεν εννοώ ο ναρκισσισμός αλλά το ενδιαφέρον και ο σεβασμός για το σώμα σου. Γιατί πέρα από το θέμα της ομορφιάς, υπάρχει και το θέμα της υγείας. Και κάτι που εμένα τουλάχιστον μου χτυπάει πια πολύ άσχημα είναι η απενοχοποίηση της παχυσαρκίας. Γιατί οk, άλλο να έχεις 5 και 10 κιλά παραπάνω και άλλο να έχεις 30 και 40. Εκεί κάτι δεν πάει καλά. Ειδικά όταν παντού ακούς και διαβάζεις πως η παχυσαρκία είναι από τις πρώτες αιτίες που οδηγούν σε πολλές αρρώστιες. Προσωπικά την παχυσαρκία την κατατάσσω στις αρρώστιες, όπως και το άλλο άκρο της, την νευρική ανορεξία. Και ναι, δεν είμαι ούτε ψυχολόγος, ούτε γιατρός αλλά θεωρώ πως και στις δύο περιπτώσεις δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν αγαπάς το σώμα σου και το τιμωρείς. Και σίγουρα κάτι πρέπει να κάνεις για αυτό.

Θέλει πολύ δουλειά η ισορροπία και για τον καθένα διαφορετική. Το θέμα είναι να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις. Να κάνεις την γυμναστική σου και τη διατροφή σου όχι γιατί μπήκε Ιούνιος και Παναγία μου πώς θα βγεις στην παραλία. Η παραλία άλλωστε είναι εκεί για όλους. Να κάνεις την γυμναστική σου και να προσέχεις την διατροφή σου ολόχρονα γιατί δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από ένα δυνατό και υγιές σώμα. Να κοιτιέσαι στον καθρέφτη και να σε αγαπάς ακόμα και τις μέρες που έχουν εμφανιστεί έντονοι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια σου από την κούραση. Και αν θες να πας να κάνεις κάποια θεραπεία να το κάνεις. Να είσαι όμως ο εαυτός σου και να μην καταλήξεις να φοράς πάνω σου και εσύ αυτή την μάσκα που φοράνε όλες και είναι από μια ηλικία και μετά ίδιες. Έτσι και αλλιώς ό,τι και αν κάνεις, ο χρόνος θα περνάει κάθε μέρα και η μόνη λύση είναι να τον κάνεις φίλο σου. Αγάπα τον εαυτό σου και κάνε κάτι για αυτό!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s