Aυτά που δεν λέμε

on

Αυτό είναι ένα κείμενο για κάτι που με απασχολεί από πάντα και ενώ ξέρω πως δεν πρόκειται για κανένα πρωτοφανές φαινόμενο, πάντα μα πάντα με εντυπωσιάζει όταν το συναντάω. Αυτό είναι ένα κείμενο για αυτά που οι άνθρωποι δεν λένε, αυτά που φοβούνται να πουν και αυτά που θεωρούν για κάποιο λόγο πως δεν πρέπει να λέγονται. Και αυτό είναι ένα κείμενο για το γιατί που ποτέ δεν καταλαβαίνω.

Εξηγούμαι. Όσοι με ξέρουν καλά, γνωρίζουν πως είμαι ένας άνθρωπος που τείνω να λέω πάντα αυτά που σκέφτομαι. Νέτα, σκέτα. Χωρίς περιστροφές, χωρίς στόλισμα. Στη δε μούρη μου, μπορεί κανείς να διακρίνει τα πάντα. Αν κάτι μου αρέσει, είναι ολοφάνερο, αν κάτι δεν μου αρέσει είναι επίσης ολοφάνερο. Και ξέρω πως αυτό δεν είναι πάντα καλό. Κοινώς ανήκω στην κατηγορία what you see is what you get. Και ευτυχώς που έκανα τόσα χρόνια την δουλειά που έκανα και απέκτησα και ολίγη διπλωματία. Όλο αυτό το αναφέρω γιατί προφανώς παίζει ρόλο ο χαρακτήρας μου για όλα όσα θα γράψω παρακάτω.

Κατανοώ πως δεν είναι όλοι έτσι. Πως υπάρχουν άνθρωποι εσωστρεφείς, άνθρωποι εξωστρεφείς και ότι ο καθένας όταν του συμβαίνει κάτι είτε θετικό είτε αρνητικό χρειάζεται το χρόνο του να το επεξεργαστεί και έπειτα να το μοιραστεί με τον περίγυρο του. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι κωλώνουν να μιλήσουν για θέματα που είναι ανθρώπινα, μέσα στη ζωή και στριφογυρίζουν σαν ο σκύλος γύρω από την ουρά του. Πόσους ξέρετε στον περίγυρο σας που λένε με θάρρος και ειλικρίνεια πως πηγαίνουν σε ψυχολόγο χωρίς έναν ενοχικό τόνο στην φωνή τους (χαλόου δεν πάνε οι τρελοί σε ψυχολόγο, πάνε και οι υπόλοιποι που θέλουν να ζουν καλά). Πόσοι ομολογούν πως πέρασαν από μια δοκιμασία όπως είναι ο καρκίνος, πόσες γυναίκες μιλάνε ανοιχτά για μια αποβολή που είχαν, πόσοι συζητάνε για έναν χωρισμό ή ένα διαζύγιο με τόλμη χωρίς να νιώθουν αποτυχημένοι. Πόσοι ομολογούν ανοιχτά πως είναι ομοφυλόφιλοι. Να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ πως πρέπει κανείς να βγάζει δελτίο τύπου για τα προσωπικά του στον κάθε άσχετο. Και σίγουρα ο καθένας έχει δικαίωμα να μοιράζεται με όποιον θέλει, ό,τι πληροφορίες θέλει. Αλλά εν έτει 2018, δεν μπορεί να είναι ταμπού κάποια θέματα. Ναι ξέρω, παίζει ρόλο πόσο καλά τα έχει κανείς με τον ευατό του, τι αυτοπεποίθηση έχει, σε τι περιβάλλον έχει μεγαλώσει και τι μυαλά κουβαλάει.

Κάθε φορά που συναντάω όμως κάποιον που δεν μιλάει ευθέως ή τεχνιέντως αποφεύγει την κουβέντα για κάποια θέματα, τόσο κοινότυπα και ανθρώπινα όσο τα προαναφερθέντα, πραγματικά εντυπωσιάζομαι. Και άλλο τόσο εντυπωσιάζομαι με όσους θα σχολιάσουν κάποιον που τυγχάνει να περνάει μια από τις παραπάνω καταστάσεις κουτσομπολίστικα σαν την θειά στο χωριό που στέκεται σαν κάμερα στο παράθυρο. Και ξέρω πως η ελληνική κοινωνία είναι άκρως συντηρητική και με μεγάλες παθογένειες αλλά η ζωή είναι μικρή και εμείς είμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ. Και κάποια στιγμή πρέπει να πάμε παρακάτω. Θα μου πεις τι απορίες είναι αυτές που έχεις, θα σου πω μίλα μέχρι να σταματήσουν να σοκάρονται. Ή μάλλον για να σταματήσουν κάποια στιγμή να σοκάρονται.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s