Κείμενο ψυχοθεραπεία

on

Τελειώνει ο Μάϊος και αυτό είναι το πρώτο (και τελευταίο) κείμενο του μήνα. Οι μέρες περνούν νερό, το έχουμε εμπεδώσει πια αυτό και έχουμε σταματήσει να μετράμε. Και εγώ ούτε ένα κείμενο. Όχι ότι το ξέχασα, όχι ότι το αμέλησα. Αλλά να ήμουν απασχολημένη. Κάθε φορά που είναι να ταξιδέψουμε στην Αθήνα έστω και για λίγες μέρες αποσυντονίζομαι πλήρως. Τι καιρό κάνει, τι ρούχα θα πάρω, τι εκκρεμότητες έχω, τι δουλειές πρέπει να κανονίσω, σε τι κατάσταση είναι το σπίτι.

Όλα αυτά στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Και αν νομίζεις ότι κάθε φορά που ερχόμαστε κάνουμε διακοπές χαλαρά και άκοπα, κάνεις λάθος. Για να συντονίσω όλα αυτά που θέλω να κάνω πρέπει να βγει πρόγραμμα μέρες πριν και να το τηρήσω με θρησκευτική ευλάβεια αλλιώς δεν θα καταφέρω τίποτα. Η δύναμη της συνήθειας είναι μεγάλη. Τι και αν τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει γειτονιά και το σπίτι μας είναι πια στον Πειραιά, τι και αν αλλάξαμε χώρα και το σπίτι μας είναι στο Λονδίνο, όχι εγώ  εμμονικά κάθε φορά που είμαι στην Αθήνα θα κάνω όλες μου τις δουλειές στην πατρική μου γειτονιά, εκεί που έζησα τα πιο πολλά χρόνια της ζωής μου. Άγιος Δημήτριος – Καλαμάκι. Εκεί και μόνο εκεί. Θα πάω στην Αγίου Δημητρίου στην αγαπημένη μου Σοφία για τα μποτέ μου, θα πάω να προμηθευτώ φακούς επαφής πιο πάνω από το μαγαζί με τα οπτικά, θα κάνω γενικά τις γνώριμες διαδρομές. Οι δρόμοι μας με τον Παναγιώτη χωρίζουν από το πρωί για να συναντηθούμε πάλι το βράδυ και να κάνουμε τις επισκέψεις μας.

Προτεραιότητα πάντα η οικογένεια μας. Να δούμε γονείς, αδέρφια, ανίψια, να τους χορτάσουμε όλους. Σαν να προσπαθούμε σε 10 μέρες να αναπληρώσουμε τους μήνες που πέρασαν. Και να οι παραγγελίες στις μαμάδες για τα αγαπημένα μας φαγητά και να να στήνομαι στο σχολείο να πάρω εγώ τα παιδιά και να οι καφέδες και τα ποτά με φίλους. Και πάλι όταν οι μέρες κοντεύουν να τελειώσουν να συνειδητοποιώ πως έχω ακόμα εκκρεμότητες. Φίλοι που δεν είδα, μέρη που δεν πήγα. Η διαδρομή πια από την Πειραϊκή μέχρι την στροφή στην Ποσειδώνος για την Καλαμακίου γίνεται αυτόματα. Στο αυτοκίνητο παίζουν οι αγαπημένοι μου σταθμοί, μέχρι που ακούω και ελληνικά, από αυτά που κάποτε σνόμπαρα και έλεγα εγώ αποκλείεται. Ο ήλιος καίει μέσα από το τζάμι και για λίγο ξεχνάς τον διπλανό που πάει όπως να ναι και σου χώνεται. Είσαι άλλωστε στην Ελλάδα, εκεί που έχεις ζήσει την μισή ζωή σου. Ξέρεις, δεν είσαι χθεσινή. Από την άλλη όση απόσταση παίρνεις από την καθημερινότητα και όσο πιο πολύ λείπεις τόσο σου χτυπάνε τα μαύρα κομμάτια. Ένα σύννεφο μιζέριας καθισμένο στην ατμόσφαιρα, μια παράξενη αίσθηση που δεν μπορώ να εξηγήσω. Σαν να είναι όλα στάσιμα, σαν τίποτα να μην αλλάζει. Και ας βλέπεις τα έργα στην παραλιακή ξαφνιασμένη που κάτι γίνεται, και ας βλέπεις την τεράστια πινακίδα που γράφει Σας ζητούμε συγγνώμη για την ενόχληση. Όλα σου φαίνονται ίδια.

Και όταν σε ρωτάνε για την ζωή σου εκεί, λες τα μισά από αυτά που βιώνεις, μια σούμα γενική. Τι να πεις άλλωστε;  Πώς να μεταφέρεις σε κάποιον την καθημερινότητα και την ρουτίνα σου που είναι τόσο διαφορετικές. Και μετά έρχεται ο αποχωρισμός. Στην τελευταία διαδρομή στην Ποσειδώνος δεν βλέπω να οδηγήσω από τα κλάματα. Το συναίσθημα με ορίζει. Σχεδόν ταυτόχρονα σκέφτομαι τις εικόνες μου εκεί για να συνέλθω. Τη γειτονιά μου, τις αγαπημένες μου βόλτες, τις αγαπημένες μου συνήθειες. Ναι όσοι αγαπάς είναι εδώ και όχι εκεί και το κλάμα συνεχίζεται. Δύο χρόνια και κάτι η ίδια ακριβώς ιστορία. Μόνο που ο χρόνος περνάει και περίτρανα αποδεικνύεται πως ο άνθρωπος είναι άκρως προσαρμοστικό ον. Γιατί θα έρθει η στιγμή που το αεροπλάνο θα προσγειωθεί πίσω. Και όταν θα φτάσεις σπίτι, θα νιώσεις και εδώ σπίτι σου. Και από την επόμενη μέρα θα ξεκινήσει η καθημερινότητα σου και όλα θα μπουν στην κανονική τους ροή. Μέχρι το επόμενο ταξίδι. Έως τότε είμαι εδώ και θα συνεχίσω την ανταπόκριση γιατί #izoistinagglia είναι ανεξάντλητη.

33995522_10155798279373542_5926812426166075392_n

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s