Σπρίνγκ τάιμ

Η άνοιξη έφτασε και επίσημα ή τελος πάντων ημερολογιακά. Αγαπώ την άνοιξη. Είμαι άλλωστε παιδί της, γεννημένη μέσα στην καρδιά της. Δεν ξέρω αν πρέπει να το ρίξω στ’ άστρα και στο ζώδιο μου ή απλά στα γούστα μου αλλά την άνοιξη νιώθω σαν τις αρκούδες. Ξαναζωντανεύω.

Αν είσαι στην Ελλάδα, η άνοιξη είναι παντού, την νιώθεις και την μυρίζεις τριγύρω σου και κυρίως την νιώθεις στον καιρό που ζεσταίνει και στον ήλιο που γίνεται ακόμα πιο λαμπερός. Είναι στο παράθυρο του αυτοκινήτου που κατεβαίνει, στον ήλιο που ακόμα δεν έχει δύσει όταν φεύγεις από το γραφείο, στα ποτά που κανονίζεις μετά γιατί σου φαίνεται πως έχεις άπειρες ώρες μέχρι το βράδυ, στον ήλιο που ανατέλει νωρίτερα και το πρωινό ξύπνημα ξαφνικά γίνεται πιο υποφερτό, στην εξοχή, στο Πάσχα στο χωριό, στο διαολεμένο κέφι σου ενώ όλα γύρω εξακολουθούν να είναι τα ίδια σκατά. Αυτά φυσικά αν ανήκεις στην δική μου ομάδα και δεν σε πιάνει μελαγχολία και αλλεργική ρινίτιδα.

Και η άνοιξη είναι γκλόμπαλ φαινόμενο και έχει τις ίδιες συνέπειες παντού. Ακόμα και σε αυτή την γωνιά του πλανήτη που βρίσκομαι, που η θερμοκρασία σήμερα το μεσημέρι έδειξε 11 βαθμούς και ακόμα δεν πας πουθενά χωρίς το πολύ χοντρό σου μπουφάν. Το beast from the east νούμερο 2 μας τελείωσε μόλις την Δευτέρα και οι προβλέψεις λένε πως βγαίνει σε τριλογία και θα μας ξανάρθει και το επόμενο ΣΚ, κάτι που έχει γανώσει τα νεύρα του μέσου Άγγλου γιατί ακόμα και για αυτούς, τους μαθημένους, νισάφι, δεν ζουν δα και στην Νορβηγία.

Όμως, σήμερα ήταν μια μέρα όπως έπρεπε, καθαρή και ηλιόλουστη. Και ότι και αν λένε οι προβλέψεις, η άνοιξη έχει κάνει την εμφάνισή της και κανείς δεν την σταματά. Tα δέντρα στον δρόμο έχουν ανθίσει και παντού γύρω σου είναι ένας συνδυασμός ροζ από τα δέντρα και κίτρινου από τα daffodils. H μέρα έχει μεγαλώσει πολύ. Σε αυτό το σημείο θέλω να σου πω, ότι στο γιουκέι, στο ντάλα καλοκαίρι, ο ήλιος ανατέλει στις 4:30 το πρωί (ω ναι!) και δύει γύρω στις 10 το βράδυ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το μάτι να ανοίγει γαρίδα από το αξημέρωτο γιατί άλλο θέμα αυτό αλλά το κόνσεπτ παντζούρι δεν υπάρχει και φυσικά μέχρι το βράδυ να έχεις κάνει δουλειές για 2 μέρες γιατί νιώθεις την μέρα ατελείωτη.

Και θέλω να σου πω ότι και εδώ η άνοιξη είναι ωραία. Είναι η φωτοσύνθεση στα πάρκα, το λαίμαργο ρούφηγμα του ήλιου που τόσο έχει λείψει έναν ολόκληρο χειμώνα, τα δέντρα που έχουν ανθίσει και είναι και πάλι καταπράσινα, είναι οι βόλτες στην πόλη μέχρι το βράδυ που αργεί να έρθει, είναι τα πουλιά που δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά ή εγώ δεν πάω καλά ή όντως ακούω συνέχεια κελαηδήσματα. Ειδικά η αγγλική εξοχή την άνοιξη είναι στα καλύτερα της. Ολάνθιστα και καταπράσινα παντού. Αν ζεις στην επαρχία όλες αυτές οι εικόνες είναι πιο έντονες αλλά ακόμα και στο πολύβουο Λονδίνο, η αλλαγή είναι φανερή.

Νομίζω όμως πως κυρίως είναι η αλλαγή στην διάθεση. Σαν ξαφνικά όλα να φαίνονται πιο αισιόδοξα και σε αυτό συμβάλει πολύ ο ήλιος και το φως που γίνεται πιο έντονο. Είναι αυτή η ακατανίκητη επιθυμία να κάψεις το βρωμομπουφάν, να πάρεις μια μπύρα και να ξεχυθείς στο πλησιέστερο πάρκο και οι μέρες που θα το κάνεις αυτό είναι πολύ κοντά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s