Η Αγγλίδα μάνα

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί προϊόν παρατήρησης μετά από 2 χρόνια στην χώρα και είναι η δική μου προσωπική εμπειρία από όσα βλέπω γύρω μου. Δεν είμαι μανούλα για να μιλήσω εκ πείρας αλλά θα γράψω για όλα όσα παρατηρώ γύρω μου καθημερινά και όσα έχω καταλάβει από τις συζητήσεις μου με μαμάδες. Δεν έχω δει στατιστικά αλλά λογικά η Αγγλία δεν πρέπει να έχει πρόβλημα υπογεννητικότητας. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά πως κυκλοφορούν τόσες πολλές μαμάδες και τόσα πολλά καρότσια παντού. Είναι πολλές, είναι παντού και κυκλοφορούν απτόητες σε όλες τις καιρικές συνθήκες και σε όλα τα μέρη.

Προφανώς αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι εδώ υπάρχουν οι σωστές υποδομές. Άνετα πεζοδρόμια για να περπατήσεις με το μωρό και το καρότσι και όχι να κάνεις παρκούρ και κάμελ τρόφι προσπερνώντας και αποφεύγοντας αυτοκίνητα στο δρόμο γιατί ω τι έκπληξη δεν έχει πεζοδρόμιο ή και αν έχει το έχουν πάρει παρτούζα τα γιοτα χι! Στα λεωφορεία και στα μετρό μπαίνουν άνετα και κάθονται στις ειδικές θέσεις και κανείς δεν τις κουνάει. Στα δε λεωφορεία έχουν άπειρο χώρο για το καρότσι που μπορούν να το βάλουν άνετα αφού το λεωφορείο χαμηλώνει. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν όλες οι στάσεις του μετρό ασανσέρ και οι κυλιόμενες είναι πολλές, αφού σε όλους τους σταθμούς κατεβαίνεις πολύ βαθιά αλλά πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα πιάσει το καρότσι της μανούλας από την μια άκρη και θα την βοηθήσει να κατέβει τις σκάλες. Στο μετρό επίσης, οι έγκυες φοράνε μια ειδική καρφίτσα στο πέτο που γράφει Baby on board και έτσι όλοι καταλαβαίνουν, ακόμα και αν δεν φαίνεται καμία κοιλιά κάτω από τα φαρδιά ρούχα, πως είναι έγκυος και τις παραχωρούν τη θέση τους. Σε άλλους δημόσιους χώρους που υπάρχουν σκάλες, υπάρχει και ράμπα που η μανούλα (ή και το άτομο με ειδικές ανάγκες εδώ που τα λέμε) κατεβαίνει άνετα, χωρίς κανένα πρόβλημα.

Έχω μια εντύπωση πως οι μανούλες στην Αγγλία είναι κάτι σαν ιερές αγελάδες. Κανείς δεν δυσανασχετεί με τα πιτσιρίκια που κοπανιούνται και μέχρι τώρα δεν έχω δει και καμία υστερική μαμά να παθαίνει κρίση όταν το μικρό της ουρλιάζει. Τις βλέπεις με μια γαιδουρινή υπομονή να εξαντλούν όλους τους άλλους τρόπους, να μιλάνε ήρεμα, να κάνουν χιούμορ και να μην πτοούνται ούτε αυτές αλλά ούτε και οι γύρω με το αναρχοαυτόνομο μικρό που τεστάρει τα ντεσιμπέλ της φωνής του.

Οι Αγγλίδες μανούλες κυκλοφορούν καθημερινά και κάνουν όλες τις δουλειές τους με τα μωρά τους μόνες τους. Εδώ που τα λέμε ίσως και γιατί η Αγγλίδα γιαγιά δεν είναι σαν την Ελληνίδα που αναλαμβάνει χρέη μπέιμπι σίτερ. Πάνε παντού, από τα πιο πολυσύχναστα και με πολυκοσμία εμπορικά, μέχρι το σούπερ μαρκετ της γειτονιάς. Δεν έχει σημασία αν βρέχει ή αν χιονίζει. Θα βγουν κανονικότατα με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Τα καρότσια είναι προσαρμοσμένα στις καιρικές συνθήκες και έχω δει από μεγάλα πλαστικά διάφανα καλύματα για την βροχή, μέχρι γούνινη θήκη στο χερούλι του καροτσιού για να βάζει η μαμά τα χέρια της και να το τσουλάει χωρίς να γίνονται κατεψυγμένα. Ακόμα και για το αδερφάκι έχω δει πατίνι που εφαρμόζει στο πίσω μέρος του καροτσιού και έτσι η μαμά κουβαλάει 2 σε 1 τα βλαστάρια της.

Οι Αγγλίδες μανούλες είναι πολύ οργανωμένες και κοινωνικοποιημένες. Υπάρχουν άπειρα γκρουπ και ομάδες για διάφορες δημιουργικές απασχολήσεις σε κάθε γωνιά. Από τα πιο κουλά και ψαγμένα όπως baby yoga και διαλογισμό για να καθαρίσουν τα τσάκρα μέχρι καλλιτεχνικά, δημιουργικά παιχνίδια, αθλητικά και πολλά άλλα. Συχνά βλέπεις στο δρόμο τις μαμάδες δυο δυο ή σε παρέες γιατί όπως συμβαίνει παντού, τις ενώνουν τα κοινά ενδιαφέροντα. Το άλλο που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πως όλες οι εκκλησίες έχουν δραστηριότητες έναντι κάποιου όχι μεγάλου ποσού για τα παιδιά. Και δεν εννοώ κατηχητικό, αλλά διάφορα και συχνά πολύ ενδιαφέροντα, τα οποία έχουν θερμή αποδοχή.

Η μανούλα στην Γηραιά Αλβιώνα εικάζω πως έχει πολλές επιλογές για να απασχολήσει την ίδια και το λουλούδι της. Τα άπειρα πάρκα είναι πάντα γεμάτα ακόμα και όταν το θερμόμετρο δείχνει κάτω από το μηδέν. Και είναι το μέρος που σε μια Ελληνίδα μανούλα λογικά μοιράζει πολλά εγκεφαλικά. Παιδάκια να παίζουν και να το καταευχαριστιούνται μέσα στο χώμα και στη λάσπη, συχνά ντυμένα πολύ ελαφριά, τόσο που και εγώ είμαι έτοιμη να καλέσω την πρόνοια. Η Αγγλίδα μανούλα ατάραχη είτε θα παίζει μαζί τους είτε θα τα παρακολουθεί από το παγκάκι. Το άλλο θέαμα είναι μανούλα, καρότσι και δεμένο από το καρότσι το λουρί του σκύλου γιατί έχω πει πολλάκις τι συμβαίνει σε αυτήν την χώρα με τα σκυλιά. Είναι απλά και αυτά παιδιά.

Το άλλο που έχω παρατηρήσει είναι η σχέση με το βιβλίο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον πανικό στο παιδικό τμήμα της βιβλιοθήκης του Brighton και πόσο ευχάριστη εντύπωση μου έκανε. Τα ΣΚ σε όποιο βιβλιοπωλείο έχω μπει, έχει μέσα πολλές οικογένειες που διαλέγουν τα βιβλία τους. Και το καλύτερο είναι στο μετρό όπου μια από τις πιο ωραίες εικόνες που έχω δει είνα παιδάκια να βγάζουν από τα σακίδια τους το βιβλίο τους και να διαβάζουν μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους. Και πάλι δεν έχω ιδέα ποια είναι τα στατιστικά του βιβλίου και ποιες οι πωλήσεις αλλά τόσους γονείς και παιδιά σε βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Επίσης, η Αγγλίδα μανούλα έχει μια σκανδαλώδη ευελιξία στα επαγγελματικά της αφού η εργασία part time ή το work from home είναι πολύ σύνηθη. Τώρα βέβαια φαντάζομαι πως και εδώ θα υπάρχουν τα φαινόμενα, σε πετάμε από την δουλειά με το γάντι και δεν ξέρω τι παίζει με την άδεια μητρότητας αλλά με όσες έχω κουβεντιάσει, δουλεύουν μια χαρά σε ευέλικτα σχήματα, τόσο που το σοκ το έπαθα εγώ με αυτά που άκουγα και ήταν άκρως πολιτισμικό.

Θα μου πεις ωραία τα παρουσιάζεις…Ναι έχω σταθεί στα θετικά διαφορετικά που έχω παρατηρήσει. Δεν σου έχω πει τι γίνεται για να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί, πόσο διαφορετικό είναι το σύστημα και πόσο υπεργαμάτοι είμαστε στον προγεννητικό έλεγχο έναντι των Άγγλων. Και δεν σου έχω πει για τους παιδικούς σταθμούς που τους πληρώνεις αδρά. Για το ότι η οικογένεια είναι εντελώς διαφορετική εδώ, φαντάζομαι έχεις ακούσει και το ξέρεις. Και από όσο έχω καταλάβει είναι αλήθεια. Αλλά ας είχαμε και εμείς αυτό το βασικό που έχουν εδώ, να μπορούν οι μανούλες να βγάζουν βόλτα τα παιδιά τους με το καρότσι χωρίς να κάνουν την προσευχή τους για το αν θα τους πατήσει αυτοκίνητο και μετά συζητάμε και όλα τ’ άλλα.

2 Comments Add yours

  1. Eftihia says:

    Δεν εχω την ευχέρεια του λόγου Πόσο μάλλον του γραπτού διαβάζω από εχθές το μπλογκ σου και με εκφράζει απόλυτα βλέπουμε με τα ίδια ματιά ακούμε με τα ίδια αυτιά … Keep it up !!!

    Liked by 1 person

    1. Σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ 😃

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s