Γκρικς ιν γιουκει

Έχω αναφέρει πολλές φορές πόσους Έλληνες συναντάς πια στο Λονδίνο. Όσο καιρό είμαστε εδώ δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να έχω βγει έξω και να μην έχω ακούσει κάπου ελληνικά. Στο μετρό, στο δρόμο, στα μαγαζιά, στο σουπερ μαρκετ, στο πάρκο, παντού…Εκεί που περπατάς αμέριμνα ένα ”έλα ρε μαλάκα” για μερικά δευτερόλεπτα έρχεται να σε διαταράξει και αναρωτιέσαι, είμαι στην Oxford street ή στην Ερμού; Τα βικτωριανά κτίρια, τα κόκκινα δίπατα λεωφορεία και τα μαύρα ταξί σε επαναφέρουν στην τάξη. Είσαι στο Λονδίνο. Είσαι μια Ελληνίδα στο Λονδίνο και από ότι φαίνεται δεν είσαι η μόνη.

Το καλύτερο είναι όταν πας σε κάποιο καφέ ή εστιατόριο, παίρνεις φόρα να πεις το ποίημα, ναι γεια σας έχουμε κάνει κράτηση για φαγητό μπλα μπλα, στα άπταιστα αγγλικά για να σου απαντήσει το μελαχρινό γκαρσόνι, ελάτε παιδιά έχω ένα τραπέζι μέσα στα άπταιστα ελληνικά. Ακόμα και στην πάμπ της γειτονιάς, το πιο αγγλουρί μέρος που μπορεί να βγει άνθρωπος, σε μια γειτονιά του Ανατολικού Λονδίνου που δεν είναι και από τις δημοφιλείς των Ελλήνων, δώσαμε την παραγγελία μας στα ελληνικά. Πιάσε ένα φισ εντ τσιπς και μια γκίνες (και αν έχεις και μια καλαμαράκια και ένα χταποδάκι αλλά που τέτοια τύχη…). Εντάξει το έχουμε εμπεδώσει. Έχει μεταναστεύσει λαός. Το καταλαβαίνεις και στο αεροπλάνο. Οι πτήσεις είναι πάντα φίσκα και σχεδόν 100% με Έλληνες. Και επειδή είμαστε πολλοί, είμαστε πλέον οργανωμένοι. Ελληνικά εστιατόρια, καφέ, μινι μάρκετ, φούρνοι, ανοίγουν πια σαν μανιτάρια. Και εννοείται δεν στοχεύουν στους Άγγλους αλλά στους πατριώτες, τους ξενιτεμένους που σκέφτονται το σουβλάκι, την τυρόπιτα και τον φρέντο και τους τρέχει το σαλάκι.

Έπειτα, επειδή είμαστε και στην εποχή των σόσιαλ των μίντια, υπάρχουν και τα γκρουπ στο φέισμπουκ. Και εδώ ξεκινάει το πάρτι. Γιατί θα βρεις και σοβαρούς ανθρώπους και θα μάθεις χρήσιμες πληροφορίες που θα κάνουν τη ζωή σου εύκολη, όπως λογιστές που ασχολούνται με τα φορολογικά κατοίκων εξωτερικού και οικονομικές μεταφορικές για να φέρεις επιτέλους εκείνους τους τενεκέδες λάδι, χρήσιμες πληροφορίες για να νοικιάσεις σπίτι ή άλλες πρακτικές πληροφορίες για τη ζωή σε αυτό το νησί αλλά, διότι υπάρχει πάντα ένα αλλά, θα βρεις και τον ελληνάρα τον κλασικό που θα ρίξει την πενιά του και θα θυμηθείς γιατί έφυγες. Και επειδή στον ελληνάρα όλοι κάτι χρωστάνε και χάρη τους κάνει που έρχεται στους μούχλες, θα δεις πχ το εξής ποστ ”Για σας παιδειά, έρχομαι σε ένα μηνα στην Αγγλία, αν έχει κανίς καμια δουλια να με έχετε υπόψι”. Αυτά και όποιος κατάλαβε κατάλαβε, να βοηθήσουμε τον πατριώτη αφού πρώτα μυρίσουμε το νύχι μας με τι ασχολείται και τι ξέρει να κάμει σε τούτη την άδικη ζωή που τον έριξε σε αυτή την σκοτεινή γωνιά του πλανήτη.

Έχω λοιπόν σταμπάρει δύο κατηγορίες Ελλήνων στον καιρό που είμαι εδώ. Αυτοί που όλα τους φταίνε, που σαν την Ελλαδίτσα πουθενά, τι μούχλες είναι αυτοί οι ξενέρωτοι, το μετρό βρωμάει, ο καιρός είναι ελεεινός, η Ελλάδα παράδεισος, οι Έλληνες αρεία φυλή, οι καλύτεροι του πλανήτη και δεν ξέρω αν το ξέρετε οι πιο έξυπνοι και προκομένοι. Αυτός λοιπόν είναι μια κινητή γκρίνια, όλα του φαίνονται απαίσια, θέλει διακαώς να γυρίσει πίσω, είναι μίζερος, εννοείται κάνει παρέα μόνο με Έλληνες και γενικά ειλικρινά απορώ γιατί ήρθε εδώ αφού τίποτα δεν του αρέσει. Ή μάλλον ξέρω, είναι γαμίκος Έλληνας, ο καλύτερος όλονε και ήρθε να το αποδείξει σε αυτούς τους χλαπάτσες τους χαρτογιακάδες, ξέρεις ποιος είμαι εγώ που όταν έκανα ηλιοθεραπεία στην Ψαρού εσύ κράταγες ομπρέλα στο Χάιντ το Παρκ.

Στον αντίποδα των παραπάνω, έχουμε τις Μαρίες Αντουανέτες, που μπορεί να είναι στην Αγγλία 6 μήνες, αλλά ίου σιγά μην γυρίσω στην Ελλαδίτσα. Ξαφνικά την έχουν δει ότι δουλεύουν τουλάχιστον στην Τζάιαντ, έχουν εγκληματιστεί πλήρως στον οργανωμένο δυτικό τρόπο ζωής (καλά για το πόσο οργανωμένη είναι τελικά η Αγγλία θύμισε με να σου πω σε άλλο ποστ) και γενικά όλα στο Ελλαδιστάν τους φαίνονται τρε μπαναλ χρυσό μου αν είναι δυνατόν πως την παλεύετε εσείς στον μπίθουλα. Σνομπάρουν οτιδήποτε ελληνικό και μιλάνε εντελώς απαξιωτικά για τη χώρα τους.

Εντάξει, υπάρχουν ευτυχώς και οι φυσιολογικοί άνθρωποι, που παλεύουν καθημερινά, που αναγνωρίζουν τα πολλά καλά στον νέο τρόπο ζωής αλλά και τα αρνητικά, που ξέρουν ότι το σπορ του εξωτερικού είναι δύσκολο αλλά σε ανταμοίβει σε πολλά επίπεδα και τελος πάντων χαίρονται για την καταγωγή τους χωρίς να το κάνουν και θέμα. Με αυτούς κάνουμε παρέα με τους δύο πιο πάνω απλά γελάμε. Γιατί τι και αν φεύγεις από την Ελλάδα, όλα θα στην θυμίζουν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s