Εδώ.

on

Έχει περάσει κιόλας μια βδομάδα από όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο στην Αθήνα. Μια βδομάδα που μου φάνηκε πως πέρασε νερό. Οικογένεια, φίλοι, εορταστικά τραπέζια, ποτά, γέλια, ιστορίες από την Αγγλία, τα νέα από την Ελλάδα, όλα σμίγουν γλυκά. Και κάπως έτσι οι μέρες περνούν.

Κάθε φορά που ερχόμαστε νιώθω και διαφορετικά. Ένα περίεργο συναίσθημα, σχεδόν διπολικό. Πού είναι το σπίτι μας τώρα, ποια είναι η γειτονιά μας; Η αγαπημένη Πειραϊκη ή η γειτονιά μας στο Ανατολικό Λονδίνο; Όλα εδώ γνώριμα. Η μυρωδιά του σπιτιού, το γυαλιστερό μπλε της θάλασσας μόλις πάρεις την στροφή για το σπίτι, η γειτονιά μας. Όλα όσα, όσο είμαστε εκεί, ξεχνάμε για λίγο και μας φαίνονται μακρινά.

 Και έπειτα είναι και οι δικοί μας. Γονείς, αδέρφια, ανίψια και φίλοι. Μπορείς να τους χορτάσεις όλους σε 20 μέρες, να γεμίσεις και να έχεις αποθέματα μέχρι να ξανάρθεις; Η απάντηση είναι όχι. Γιατί δεν σου λείπει ούτε το φως, ούτε το μπλε, ούτε το φαγητό και ο καφές. Σου λείπουν οι δικοί σου. Τα επεισόδια που χάνεις από την καθημερινότητα τους και ας είσαι όλη μέρα στο τηλέφωνο. 

Είναι ο Δημοσθένης που πλέον διαβάζει και κάνει ποδήλατο με δύο ρόδες, ο Αντώνης με τις τσαχπινιές του, ο Βαγγέλης που εχει λυθεί η γλώσσα του, τα ποτά με τις κολλητές σου, το φανταστικό φαγητό στο μαγαζί του γαμπρού σου, όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα καθημερινά που χάνεις. Και ξαφνικά το ινσταγκραμ σου γεμίζει με φωτογραφίες προσώπων και όχι τοπίων και κάνεις να μπεις στο facebook ώρες ολόκληρες γιατί οι μέρες σου είναι γεμάτες. Και θες να τα προλάβεις όλα και όλους. Και συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου λείπει πιο πολύ είναι οι άνθρωποι και τίποτα άλλο. 

Και από την άλλη τους μιλάς για τη νέα σου ζωή, την καθημερινότητα σου, το μαγευτικό Λονδίνο και προσπαθείς να τους μεταφέρεις τα μικρά καθημερινά, τα εκεί, αλλά δεν μπορείς γιατί αυτά είναι μια άλλη πραγματικότητα που την μοιράζεσαι με άλλους, με τον κύκλο που έχεις δημιουργήσει εκεί. Και είναι ωραία και εκεί και σου λείπει λίγο και το εκεί και κάπου εδώ αρχίζει το διπολικό. Αγκινάρα η καρδιά αρχίζει και ξεφλουδίζει και ένα κομμάτι μένει στις βόλτες στο Hyde park με την νέα σου φίλη και στο Notting hill και σε όλες τις γειτονιές που σε έχουν μαγέψει. 

Και λίγο σε τρελαίνει αυτός ο διπολισμός γιατί μωρή Αγγλία μια μέρα όταν με το καλό τελειώσει όλο αυτό, θα μου λείψεις και θα σε μελετάω και θα σε αναπολώ γιατί κατά βάθος έχω αρχίσει να σε αγαπάω αλλά σε αγαπάω διαφορετικά γιατί η καρδιά μου θα είναι πάντα εδώ.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s