Ωδή στην χαμένη σοκολάτα

Λατρεύω τα γλυκά και για να ακριβολογήσω λατρεύω τα σοκολατένια γλυκά και οτιδήποτε έχει σοκολάτα. Εκεί γύρω στις 4 το απόγευμα, δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει αλλά είναι η ώρα που χτυπάει εσωτερικός συναγερμός. Ένα κομματάκι, έστω ένα τοσοδούλι. Και πάντα φροντίζω να υπάρχει προμήθεια, στο σπίτι, στο γραφείο όπου βρίσκομαι. Ένα κομματάκι είναι αρκετό, η ημερήσια δόση. Καθένας με τα βίτσια του θα μου πεις.

Όλα καλά μέχρι να έρθουμε εδώ. Πήγα σουπερ μάρκετ μία, πήγα δύο, πήγα χίλιες φορές. Και άλλες τόσες έκανα και online παραγγελία. Έχω χαρτογραφήσει το αγγλικό ράφι της σοκολάτας και το έχω δοκιμάσει σχεδόν όλο για να καταλήξω πως κάποιος μας κάνει  πλάκα, χοντρή πλάκα και πρέπει να γελάει πολύ από όπου βρίσκεται. Ω τι αηδίες είναι αυτές. 2 χρόνια μετά και ακόμα ψάχνω την σοκολάτα που τρώγεται. Θα με πεις υπερβολική, θα σου απαντήσω περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και στην περίπτωση μου αυστηρά ΙΟΝ. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι έχουμε μεγαλώσει με τη γεύση της, δεν ξέρω αν όντως είναι αντικειμενικά καλύτερη ή αν απλά μπαίνει στη μέση ο συναισθηματισμός μου αλλά εγώ έχω καταλήξει πως άλλη σοκολάτα δεν μπορώ να φάω. Και όταν λέω ΙΟΝ, εννοώ όλες τις ΙΟΝ, οποιαδήποτε σοκολάτα έχει τη σφραγίδα της ακόμα και την λατρεμένη σοκοφρέτα. Αυτές και τις γεμιστές Παυλίδη. Δεν θα βάλω στο παιχνίδι την επίσης λατρεμένη μου Υγείας γιατί bitter σοκολάτες το αγγλικό ράφι διαθέτει σε ποικιλία. Αν ψάξεις όμως και βρεις μια αντίστοιχη της γεμιστής Παυλίδη να έρθεις να μου το πεις σε παρακαλώ γιατί είμαι σε απελπιστική θέση.

Μη μου πεις για τις Cadbury, ναι κυριαρχούν στο αγγλικό ράφι, ναι τις έχω δοκιμάσει σχεδόν όλες και ναι έχουν καταλήξει σχεδόν όλες στα σκουπίδια. Κάθε φορά που πάμε σουπερ μάρκετ η ίδια ιστορία, αργό πέρασμα μπροστά από τον διάδρομο με τις σοκολάτες, αργό σκανάρισμα μήπως και υπάρχει τίποτα καινούργιο γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, κατέβασμα κεφαλιού, βρισίδι βαρύ, ψιθυριστό μέσα από το στόμα και οπισθοχώρηση.

Σε όλο αυτό βάλε και ότι εδώ δεν έχει ζαχαροπλαστεία από αυτά που ξέρεις τα ελληνικά, τα μερακλίδικα. Aν έχεις δηλαδή μια λιγουρίτσα βολέψου με ένα κεκάκι, από αυτά θα βρεις μπόλικα και τέλεια, κανά shortbread ή μαφιν και μην πεις τίποτα. Αλλά αυτά φίλοι μου δεν είναι γλυκά όπως όλοι οι σωστοί γλυκατζίδες γνωρίζουμε οπότε οι λύσεις είναι οι εξής δύο: 1. φτιάχνουμε ότι μπορούμε στο σπίτι και 2. με το που πατάμε το πόδι μας στην Ελλάδα μπουκάρουμε στο αγαπημένο μας ζαχαροπλαστείο και κάνουμε πάρτι.

Στο Λονδίνο που έχει πια άπειρους Έλληνες (θύμισε με να σου πω σε άλλο ποστ για το πως πλέον κατεβαίνεις κέντρο και νιώθεις πως είσαι στην Ερμού) υπάρχουν και μαγαζιά που πουλάνε ελληνικά προϊόντα. Δεν είναι πολλά, δεν είναι παντού αλλά μια ΙΟΝ Αμυγδάλου την χτυπάς περπατώντας στο πανέμορφο κέντρο της πόλης και θες  να φωνάξεις την ώρα που μασάς το κομμάτι το μεγάλο με το ολόκληρο αμύγδαλο, όταν εμείς φτιάχναμε σοκολάτες εσείς κάνατε παπάρα τα shortbreads στο τσαγάκι σας…γατάκια!

 

One Comment Add yours

  1. mariafanblog says:

    Μόλις είδα τον τίτλο είπα “Ωπ εδώ είμαστε…σοκολαταααα”.. Νόμιζα ότι μόνο εγώ έχω κόλλημα με την σοκολάτα και τα σοκολάτενια γλυκά… Η ΙΟΝ έιναι όντως η καλύτερη.. Μόλον φταίει η ανθισμένη μυγδαλιά στο χαρτί και δεν μπορώ να τη ξεπεράσω…

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s