Sister love

on

Η αδερφή μου σήμερα έχει γενέθλια. Και αυτό είναι ένα κείμενο για αυτήν. Η αδερφή μου είναι σχεδόν δύο χρόνια μικρότερη από εμένα, δηλαδή είμαστε σχεδόν συνομήλικες αλλά είναι η μικρή μου αδερφή. Και όπως συμβαίνει σε κάθε σπίτι όταν εμφανίστηκε τάραξε τα νερά της πρωτότοκης ζωής μου. Και αφού όπως λέει η μαμά (εγώ δεν θυμάμαι τίποτα) σε κάθε φωτογραφία που βγάζαμε μαζί οι αγαπημένες αδερφούλες, έτρωγε και ένα τσίμπο,  το πήρα απόφαση ότι ήρθε για να μείνει και έκτοτε είναι σημείο αναφοράς της ζωής μου.

Καταρχήν αν και η διαφορά μας είναι μικρή, είναι πάντα η μικρότερη. Ακόμα και σήμερα αν με ρωτήσεις τα πόσα κλείνει στάνταρ θα κόψω τουλάχιστον 8 χρόνια. Και θα μπορούσε να είναι και 8 χρόνια μικρότερη γιατί δεν της φαίνεται καθόλου το πόσο είναι (να ναι καλά το κυπριακό γονίδιο της μαμάς). Και εγώ πάντα ήμουν και είμαι η μεγάλη που την προσέχει. Στο σχολείο ήμουν 2 τάξεις πιο πάνω άρα κάποιες χρονιές είχαμε συμπέσει. Ακόμα θυμάμαι το χαστούκι που έδωσα στον συμμαθητή της, τον Σπύρο τον Κουτρούλη (ελπίζω να μην το διαβάσει ποτέ αυτο το κείμενο) στο δημοτικό γιατί την πείραξε σε ένα διάλειμμα. Είχα πάρει φαίνεται πολύ στα σοβαρά την εντολή της μαμάς να προσέχεις την αδερφή σου. Η ζωή όμως απέδειξε στη συνέχεια πως η αδερφή μου στα δύσκολα είναι τέρας ψυχραιμίας και λογικής και καμία σχέση με μένα οπότε οι συμβουλές της ακόμα και όταν ο εγωισμός μου δεν μου το επιτρέπει να το παραδεχτώ είναι πολύτιμες.

Εννοείται έχουμε περάσει ως αδερφές από όλες τις φάσεις. Τι της έχω πει ότι η μαμά και ο μπαμπάς σε πήραν από τους γύφτους καθότι πάντα ήταν μελανούρι, τι δεν την άφηνα να μιλήσει ποτέ, τι της έσπαγα τα νεύρα πιο σπασαρχιδω πεθαίνεις, τι δεν της έδινα ποτέ τίποτα δικό μου, τι κλωτσομπουνίδι έχει πέσει, εννοείται πάντα το ξεκινούσα εγώ (ναι συμβαίνει και στα κορίτσια) και μετά από τα παραπάνω ακόμα και όταν η μαμά τραβούσε το μαλλί της και πρέπει να μας έχει πει γύρω στο ένα δις φορές ότι και αν συμβεί με την αδερφή σου δεν θα τσακωθείς ποτέ, μετά από κάθε καυγά, σε νανοσεκόντ ωσαν διπολικές μιλάμε σαν να μην τρέχει τίποτα.

Την αξία της αδερφής μου στη ζωή μου κάθε χρόνο την καταλαβαίνω και πιο πολύ. Αν έχεις αδερφή θα με καταλάβεις. Μιλάμε καθημερινά εκατό φορές στο τηλέφωνο, είτε είμαι στην Αθήνα, είτε είμαι στο Λονδίνο. Ξέρω καθημερινά τι έχει μαγειρέψει, τι έχουν κάνει τα παιδιά στο σχολείο, όλους στην παιδική χαρά που πάνε κάθε μέρα, ξέρω τα πάντα. Σαν να είμαι εκεί και να ζω μαζί τους. Και το ίδιο και αυτή με πάσα λεπτομέρεια. Είναι ο άνθρωπος που με ξέρει απέξω και ανακατωτά. Με έχει φάει στη μάπα άλλωστε από την πρώτη μέρα που αντίκρυσε αυτόν τον κόσμο. Της εκμυστηρεύομαι τα πάντα, συζητάω μαζί της ότι με απασχολεί, από το πιο απορρυπαντικό καθαρίζει καλύτερα τα πιάτα μέχρι την πολιτική επικαιρότητα. Γελάμε με τις ίδιες χαζομάρες, έχουμε τις ίδιες αναμνήσεις και πορευόμαστε παράλληλα.

Είναι ευλογία να έχεις αδερφή. Καταρχήν έχεις πάντα διπλάσια ρούχα και παπούτσια. Ακόμα και τώρα με το που θα πάω σπίτι της περνάω και μια βόλτα από την ντουλάπα της (το χούι πεθαίνει τελευταίο). Μεγαλώνουμε μαζί και αντιμετωπίζουμε τη ζωή παρέα. Και αυτός ο δεσμός είναι πολύ δυνατός.

Χρόνια πολλά Θεώνη (Νιτσάκι μας)!

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s