Μία πόλη, όλος ο κόσμος

Είναι γνωστό πως στο Λονδίνο βλέπει κανείς τα πάντα. Ανθρώπους από κάθε μεριά του πλανήτη. Γυναίκες με μαντήλες, μπούρκες και κελεμπίες, άνδρες με τουρμπάνια, Ασιάτες, Αφρικανούς, Ανατολικοευρωπαίους, Τζαμαϊκανούς, Μεσογειακούς. Είναι όλοι εδώ. Ο δήμαρχος άλλωστε είναι Πακιστανός δεύτερης γενιάς, γιος ενός μετανάστη οδηγού λεωφορείου, μουσουλμάνος. Και με κάθε ευκαιρία προσπαθεί να μας διαβεβαιώσει πως το Λονδίνο είναι και θα μείνει ανοιχτό για όλους παρά τα όσα δυσοίωνα και περίεργα συμβαίνουν ενόψει Brexit.

Δεν θα μπω στην πολιτική και κοινωνιολογική ανάλυση, δεν είμαι άλλωστε ειδική. Και εννοείται αυτό το φαινόμενο δεν παρουσιάζεται παντού στην χώρα, ούτε οι Βρετανοί είναι όλοι και παντού το ίδιο ανεκτικοί. Αλλά το Λονδίνο είναι πάντα μια άλλη ιστορία. Και η πολυπολιτισμικότητα του είναι ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του και αναπόσπαστο κομμάτι της μαγείας του.

Σήμερα το πρωί κάτσαμε σε ένα μικρό καφέ της γειτονιάς. Κάποια στιγμή το μάτι μου έπεσε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ένα τσούρμο από παιδάκια δημοτικού διέσχιζαν το δρόμο. Στο πλάι τα συνόδευαν οι δασκάλες τους. Μία δασκάλα για κάθε 6 με 7 παιδιά. Έμεινα να τα χαζεύω. Μαυράκια, κινεζάκια, τζίτζερ αγγλάκια, αραβάκια, ξανθά βορειοευρωπάκια,  μια πανέμορφη πολυεθνική μίξη. Πώς είναι αραγε να μεγαλώνεις και οι φίλοι σου να είναι τόσο διαφορετικοί από εσένα; Πώς είναι να πηγαίνεις στα σπίτια τους, να σε κερνάνε τα φαγητά τους, να μαθαίνεις τις γιορτές τους, τις συνήθειες τους, να σου μιλάνε για τη χώρα τους; Σχεδόν ζήλεψα. Σκέφτηκα πως αν είχα παιδιά θα ήθελα πολύ να πήγαιναν σε ένα τέτοιο σχολείο και οι φίλοι τους να ήταν ακριβώς έτσι.

Όταν πρωτομετακομίσαμε στο Λονδίνο θυμήθηκα ένα ημερολόγιο της Unicef που είχαμε μικρές με την αδερφή μου. Κάθε μήνας και μέρα είχε φωτογραφίες από ανθρώπους από κάθε χωρά της γης. Θυμάμαι πολύ έντονα το πόση εντύπωση μου είχε κάνει. Και αυτό το ημερολόγιο εδώ έχει ζωντανέψει και πάλι. Κάθε μέρα που περπατάω στο δρόμο είναι σαν να κάνω ένα ταξίδι στον πλανήτη. Είναι άλλωστε γνωστό πως στο Λονδίνο μπορεί κανείς να γευτεί κουζίνες από όλο τον κόσμο. Μια απλή βόλτα στο super market θα στο επιβεβαιώσει.

Όλη αυτή η διαφορετικότητα εμένα με μαγεύει. Όλο αυτό το γλυκό τουρλουμπούκι. Και όχι ποτέ δεν ξεχνάμε από που ερχόμαστε. Αντιλαμβανόμαστε απλά πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από εμάς. Ο κόσμος είναι διαφορετικός και ποικιλόμορφος και θα ήταν πολύ βαρετός και μουντός αν όλοι ήταν ίδιοι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s