Κουβέντες κοριτσίστικες

on

Αυτό το κείμενο να το διαβάσεις αν είσαι κορίτσι (εντάξει και αν είσαι περίεργο αγόρι που θες να μάθεις, λογοκρισία δεν κάνω αλλά καλύτερα αστο). Είναι κάποιες στιγμές, μικρές μέσα στην καθημερινότητα που μόνο αν είσαι γυναίκα ανεξαρτήτου ηλικίας θα τις καταλάβεις. Αυτά τα μικρά που μας πιάνουν, τα δικά μας τα κουλά που πάνω κάτω ανεξάρτητα από χαρακτήρα, προσωπικότητα και φάση ζωής θα αναγνωρίσεις.

Οι μέρες που δεν έχεις ρούχα. Ακόμα και αν έχεις εκατό ντουλάπες και συρταριέρες που αγκομαχάνε από το στριμωξίδι. Θες να πας το πρωί στην δουλειά, το βράδυ μια βόλτα έξω και πετάς με μανία το ένα ρούχο μετά το άλλο γιατί όλα σου φαίνονται βλακείες, τίποτα δεν σου πάει, απορείς τι φοράς κάθε μέρα, παθαίνεις μίνι υστερία, ουρλιάζεις, κοπανιέσαι, καθυστερείς τραγικά αφού έχεις πάρει απόφαση να φορέσεις αυτό που σου χτυπάει λιγότερο σκατά από τα άλλα στο μάτι. Η κατάσταση επιδεινώνεται στην αλλαγή εποχής από χειμωνιάτικα σε καλοκαιρινά και τούμπαλιν. Εκεί όλα σου φαίνονται παλιατζούρες, τίποτα δεν σου κάνει και παθαίνεις υστερία στην σκέψη πως πρέπει ΤΩΡΑ να κερδίσεις το τζόκερ για να φτιάξεις ντουλάπα.

Οι μέρες που θες να φας τα πάντα, γλυκά, αλμυρά, ξινά, το ένα πίσω από το άλλο δίχως σταματημό, δίχως αύριο. Φίλη μου ας το παραδεχτούμε, δεν είναι μόνο εκείνες οι μέρες του μήνα. Είναι και άλλες κούκου, άσχετες στιγμές που δεν ξέρεις τι θες. Να μωρέ μια λιγουρίτσα για κάτι γλυκό, τρως λίγη σοκολάτα (ίσως την σαβουριάζεις και ολόκληρη) αλλά μετά θες και κάτι αλμυρό, τρως λίγα πατατάκια, εντάξει τρως όλη την σακούλα πατατάκια, άλλωστε το ξέρουν όλοι πως άμα ανοιχτεί το σακουλάκι με τα πατατάκια, δεν μένει ούτε χιλιοστό ψίχουλου. Εδώ υπάρχουν και παραλλαγές. Σε πιάνει η λιγουρίτσα αλλά μαζί σε πιάνουν αυτόματα και οι τύψεις, άλλωστε αυτά πάνε μαζί. Τρως λοιπόν ένα κομματάκι σοκολάτα, τρως λίγα πατατάκια, τρως λίγο φαγητό, τρως λίγα φρουτάκια, γενικά τρως λίγο απ΄όλα και τσιμπάς σαν πουλάκι από όλα αλλά αν τα βάλουμε κάτω έχεις φάει τον άμπακο οπότε λες ας πάει και το παλιάμπελο και τρως και τα υπόλοιπα μισά που έχεις αφήσει. Προσωπικά έχω πάρει εξειδίκευση στα μισά μπισκότα και στα μισά σοκολατάκια. Γιατί μεταξύ μας αν είναι μισό κατεβαίνει κάτω καλύτερα, άλλο που μπορεί να φας δέκα μισά, άρα πέντε ολόκληρα και πάλι είναι μισά και ποιος χέζει τα μαθηματικά.

Επίσης μια και πιάσαμε το φαγητό, είναι γνωστό πως το φαγητό του άλλου είναι πάντα καλύτερο. Οπότε στην ερώτηση τι θα παραγγείλουμε αγάπη μου, η απάντηση είναι πάντα πάρε ότι θες εγώ θα φάω κάτι λίγο. Αν είναι δυνατόν, δεν είμαστε και τίποτα αναίσθητες να σαβουριάζουμε βραδιάτικο, έχουμε και μια σιλουέτα να φροντίσουμε. Στο μεταξύ έρχεται η παραγγελία και δεν προλαβαίνει να κάνει α, αγάπη μου να δοκιμάσω λίγο από το δικό σου; Η αγάπη από ένα σημείο και μετά ξέρει και παραγγέλνει για τον εαυτό του μεν για δύο δε γιατί προβλέπει την συνέχεια.

Οι μέρες που το μαλλί αποφασίζει να κινηθεί αναρχοαυτόνομα. Κοιμάσαι με μαλλί πρόκα, ξυπνάς με μαλλί σπαστό. Η υγρασία δεν είναι φίλη μας και να περάσει αμέσως έξω. Κάποια πρωινά που οι αφέλειες ή η φράντζα αποφασίζουν να ξεσηκωθούν στην κυριολεξία και δεν στρώνουν με την καμία. Τι πιστολάκι, τι βούρτσα, τι λακ αυτές εκεί, όρθιες, λοξές, στο τέλος το παίρνεις απόφαση, η μισή ντροπή δική τους, η μισή δική σου και βγαίνεις από το σπίτι.

Το λούσιμο του μαλλιού. Σκότωσε με καλύτερα. Ειδικά αν είναι μακριά. Γιατί το θέμα μας δεν είναι απλά το λούσιμο. Το θέμα μας είναι το πιστολάκι και το ίσιωμα. Πρέπει να προετοιμαστείς ψυχολογικά, να το πάρεις απόφαση και να μπεις με δύναμη και τόλμη στην μπανιέρα. Να ξέρεις, πως τις περισσότερες φορές πίσω από μια κοτσίδα ή έναν κότσο κρύβεται ένα σιχτίρι και ένα άλουστο μαλλί. Επίσης, κρύβεται και ένα λουσμένο μαλλί που δεν είχε καμία διάθεση για ίσιωμα και φτιάξιμο και απλά τυλίχτηκε στα γρήγορα σε έναν κότσο μπιφτέκι.

Η αλλαγή τσάντας. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο βαρετό από αυτό. Δηλαδή καλύτερα να με βάλεις να σκάψω κήπο από το να αλλάξω τσάντα. Γιατί είναι γνωστό πως μέσα στην τσάντα μιας γυναίκας μπορεί να βρει κανείς τα πάντα. Που και πυρηνική καταστροφή να γίνει θα επιβιώσουμε γιατί μέσα στην τσάντα μας κάτι θα βρεθεί χρήσιμο. Έχεις μέσα τα πάντα γιατί πρέπει να είσαι έτοιμη για παν ενδεχόμενο. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως για να αλλάξεις τσάντα χρειάζεσαι τουλάχιστον μισή μέρα για να ξεδιαλύνεις τι χρειάζεσαι, τι όχι, τι αφήνω, τι πετάω. Κουράζομαι που το σκέφτομαι (εσείς που κυκλοφορείτε με μικρά τσαντάκια να μας πείτε πως το κάνετε).

Πείτε μου τώρα, μόνο εγώ όλα τα παραπάνω; Γιατί όλα αυτά, τα ομολογώ με θράσος. Εγώ και όχι μια φίλη μου.

 

One Comment Add yours

  1. mariafanblog says:

    ολα αυτα και αλλα τοσα…ολες τα κανουμε αυτα…και στη τελικη καλα κανουμε χαχαχαχ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s