Περί αδιακρισίας…

Δεν ξέρω αν είναι θέμα παιδείας, καλλιέργειας, κομπλεξισμού αλλά το φαινόμενο παρατηρείται πολύ, ειδικά στην ελληνική κοινωνία. Πολλές φορές παρουσιάζεται και καλυμμένο. Φοριέται ως ενδιαφέρον και εισβάλει εκεί που δεν το σπέρνουν γιατί θεωρεί ότι δικαιωματικά μπορεί να το κάνει, ειδικά αν πρόκειται για συγγενή ή άτομο του ευρύτερου φιλικού περιβάλλοντος.

Είσαι single και στα 30, μα πως γίνεται χρυσό μου να είσαι μόνη σου; Κάτι λάθος κάνεις, μην είσαι τόσο ψείρα, τα χρόνια περνούν και το ράφι ετοιμάζεται για να στρογγυλοκάτσεις. Παντρεύτηκες και δεν έκανες παιδί αμέσως, τι περιμένετε, τα χρόνια περνούν, δεν θα είναι τόσο εύκολο, μα τι γίνεται, κάτι συμβαίνει. Τολμάς να κάνεις καμια δουλειά μη συμβατή με τα κοινωνικά πρότυπα, μα τι βλακείες είναι αυτές, ναι μεν το ταλέντο αλλά τι θα τρως. Κάνεις σχέση με κάποιον που δεν πληρεί τις προδιαγραφές, μα τι θες με αυτόν, θα καταστραφείς. Και το στόρι πάει και πάει και τα σενάρια είναι πολλά.

Όταν επιστρέψαμε στην Αγγλία πέρσι μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, έδειχνα σε μια καλή μου φίλη Αγγλίδα βιντεάκι από τον πολιτικό γάμο και της έκανα μετάφραση αυτά που έλεγε ο δημοτικός σύμβουλος που ήταν εκεί. Κάποια στιγμή λοιπόν μας έλεγε να είμαστε υπεύθυνοι και αγαπημένοι και να φέρουμε στον κόσμο τίμιους πολίτες μπλα μπλα. Δεν το θυμάμαι ακριβώς αλλά κάπως έτσι. Η φίλη σε αυτό το σημείο σάστισε. Έπαθε μίνι πολιτισμικό σοκ και έμεινα να την κοιτάω. Τι έπαθες ρώτησα η αφελής… Πώς είναι δυνατόν να σας μιλάει για παιδιά μου λέει; Είναι πολύ αδιάκριτο εκ μέρους του. Μπορεί εσείς να μην θέλετε να κάνετε ή ακόμα χειρότερα να μην μπορείτε. Πώς το θεωρεί αυτονόητο και σας κάνει και κήρυγμα;

Έλα ντε…Πιθανά αν η φίλη μου ήταν μπροστά σε συζητήσεις με συγγενολόι και φίλους θα είχε σαστίσει άπειρες φορές με αυτά που θα άκουγε και με το πόσο αυτονόητα λέγονται και υποδεικνύονται (πάντα και καλά με ενδιαφέρον και αγάπη) πολλά σημαντικά και άκρως λεπτά θέματα. Στο μεταξύ όλοι είναι μεγάλοι γνώστες και με άποψη. Θα πετάξει ο καθένας τη γνώμη του και τη συμβουλή του, άσχετα αν έχει ζητηθεί και θα πει την σοφία του ακόμα και για πολύ ευαίσθητα θέματα. Λες και ο γαμπρός ή το παιδί για παράδειγμα είναι μπλουζάκια που τα διαλέγεις και σε ποικοιλία χρωμάτων ή έπιπλα που τα παραγγέλνεις ονλάιν και έρχονται στην πόρτα σου. Στους περισσότερους ανθρώπους λείπει κατά πολύ κάτι πολύ βασικό, η ενσυναίσθηση. Έχουν μια ανικανότητα να μπουν στα παπούτσια σου και ειδικά όταν είναι έξω από τον χορό σολάρουν.

Και δε λέω, υπάρχουν και οι πολύ δικοί μας άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά και μας αγαπάνε και θέλουν να είμαστε καλά. Αλλά ακόμα και αυτοί πρωτίστως πρέπει να αναρωτιούνται πάντα για το τι είναι αυτό που μας κάνει πραγματικά καλά εμάς και όχι αυτό που θα μας κάνει να φαινόμαστε καλά στους άλλους.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πετάξεις την συμβουλή σου για λεπτά θέματα, κάτσε σκέψου σε τι φάση είναι αυτός που έχεις απέναντι σου. Δεν χρειάζεται να έχεις άποψη για όλα. Δείξε τακτ και μην μιλάς. Κάνε ησυχία!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s