Αγάπη μου πάω για ψώνια!

on

Το ομολογώ, είμαι ένα θύμα της κατανάλωσης. Τα λιγουρεύομαι όλα, τα θέλω όλα και μπορώ να προσαρμοστώ σε οποιοδήποτε μπάτζετ. Κάθε φορά που είναι να μπω σε ένα εμπορικό κάνω σαν παιδάκι μπροστά στο διάδρομο με τις λιχουδιές. Ενθουσιάζομαι. Βγάζω και επιφωνήματα από τη χαρά μου. Ανεξέλεγκτη η κατάσταση γιατρέ μου.

Θυμάμαι έντονα όταν είχα πρωτοξεκινήσει να δουλεύω και να έχω τα δικά μου, ολόδικα μου λεφτά, αυτό το συναίσθημα του να είναι Παρασκευή βράδυ, να έχω λιώσει όλη τη βδομάδα στο γραφείο και να επιστρέφω σπίτι ανυπομονώντας να ξημερώσει το Σάββατο και να πάω για ψώνια. Εδώ που τα λέμε αυτό το συναίσθημα το θυμάμαι και από πιο μικρή που η μαμά μας κατέβαζε στο κέντρο και σεργιανίζαμε στην Ερμού ή στη Γλυφάδα.

Είναι μαγικά τα μαγαζιά. Και μη μου αρχίσεις με το ψωνίζεις για να καλύψεις συναισθηματικά κενά, είσαι επιφανειακή και τα σχετικά. Λέγε ότι θες. Ψωνίζω γιατί μου αρέσει και πάντα υπάρχει μια καλή αφορμή. Μια έξοδος που θες να πας, ένα σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού, γενέθλια, γιορτές, επέτειοι, γάμοι, ανήψια, βαφτιστήρια, πάντα κάτι υπάρχει.

Και ας ήρθαν οι μέρες της κρίσης, και το μπάτζετ μειώθηκε. Υπάρχουν λύσεις για όλα τα πορτοφόλια. Και δεν σε νοιάζει να πάρεις κάτι ακριβό. Μια χαρά κάνει τη δουλειά του και ένα μπλουζάκι 9,90 από το ΖΑRA (δεν το λέμε τυχαία Zara μαγαζάρα). Και θα φορέσεις το καινούργιο σου μπλουζάκι και μαζί και το ωραίο σου χαμόγελο και θα κυκλοφορήσεις. Ή θα καμαρώνεις για την τέλεια αγορά που έκανες και πήρες κάτι καλό σε σκοτωμένη τιμή από κάποιο οutlet. Νιώθεις σαν να συμμετέχεις σε μυστικό κυνήγι θησαυρού. Και αυτός θα είναι ένας λόγος που δε θα ξεχάσεις ποτέ εκείνο το ταξίδι στην ΝΥ, τον παράδεισο του shopping, τότε που είχες πάει με ένα βαλιτσάκι και γύρισες με 2 τεράστιες βαλίτσες γεμάτες καινούργια πράγματα.

Αν έχεις έρθει στο Λονδίνο, πες μου ότι η πρώτη φορά στο Primark της Oxford street δε σε στιγμάτισε. Ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο όπου μπαίνεις μέσα και αγοράζεις μια ντουλάπα πράγματα σχεδόν τζάμπα. Και έχει και άλλα πολλά τέτοια. Και έχει και εκπτώσεις και προσφορές κάθε μέρα. Και έχει και το άλλο το καλύτερο, τους μικρούς θησαυρούς των vintage shops, όπου βρίσκεις φανταστικά μοναδικά κομμάτια.

Ένας λόγος που συμπαθώ το Jumbo είναι αυτός. Όποιος και αν είσαι, όσα λεφτά και αν έχεις, ακόμα και αν έχεις 1 ευρώ στην τσέπη μπορείς να πάρεις κάτι. Έστω και κάτι μικρό. Σου δίνει αυτή τη δυνατότητα που γενικά με την κρίση έχει χαθεί. Και ναι ξέρω είναι από την Κίνα και είναι σαβούρα και ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει. Αυτό που ξέρω είναι επίσης, ότι τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα στολίζεις όλο το σπίτι και η τσέπη σου δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Και μη μου πεις για το online shopping. Ξέρω, έχει όλα τα καλά, απίστευτες τιμές, αγορές από όλο τον πλανήτη και όλα αυτά από τον καναπέ σου. Αλλά εμένα μου στερείς τη μισή χαρά. Γιατί η χαρά βρίσκεται στη βόλτα, ανάμεσα σε κρεμάστρες και ράφια, σε σακούλες, να πιάνεις, να κοιτάς από κοντά, να δοκιμάζεις, να ξεποδαριάζεσαι, να κάνεις ένα διάλειμμα για καφέ και φαγητό.

Αχ, πάμε για ψώνια;

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s