Meraki

on

Είναι κάποιες λέξεις που δεν μπορείς να τις μεταφράσεις στα Αγγλικά. Μόνο να τις περιγράψεις. Σαν αυτή. Και εγώ σήμερα, δεν ξέρω γιατί, ήθελα να γράψω κάτι για αυτό, ειδικά όταν αυτό το βλέπεις σε κάποιον για τη δουλειά του.

Γιατί ναι, αν είσαι καλλιτέχνης, το πάθος υπάρχει εκεί όπως υπάρχει και το άλλο ελληνικό που δεν μεταφράζεται το κέφι. Είναι λένε μια ανάγκη που πηγάζει από μέσα σου, ζεις και αναπνέεις για την τέχνη σου. Έχεις όμως συναντήσει κάποιον που μιλάει για τη δουλειά του σαν να μιλάει για την γκόμενα του (βάλε και κορίτσι στην περιγραφή, υπάρχει και αυτή);

Είναι αυτός που έχει μια ιδέα και δουλεύει 24/7 για να την υλοποιήσει. Και γύρω του δεν υπάρχει τίποτα, μόνο αυτό. Θα κάνει τα πάντα, θα θυσιάσει πολλά, στο δρόμο θα απογοητευτεί πολλές φορές, θα σκεφτεί να τα παρατήσει αλλά ο στόχος είναι πάντα εκεί, στο βάθος και ας τον χάνει κάποιες φορές από το οπτικό του πεδίο. Είναι αυτός που ξεκινάει κάτι δικό του, μικρό και στην πορεία γίνεται μεγάλο, μεγαλώνει και είναι σαν ρεύμα που παρασύρει και τους γύρω του. Γουστάρει τόσο πολύ που σε πείθει αμέσως. Δεν χρειάζεται να μιλήσει, το βλέπεις στα μάτια του. Είναι αυτός που δουλεύει σε μια εταιρία και μιλάει για την μάρκα του, το μπράντ, την υπηρεσία του, το προϊόν του, πες το όπως θες σαν να ανήκει σε αίρεση, σε σέχτα. Είναι αυτή η ομάδα που ένα βράδυ Παρασκευής, την ώρα που όλοι είναι έξω και γιορτάζουν το ΣΚ που ξεκινάει, είναι στο γραφείο και ετοιμάζει την πιο γαμάτη παρουσίαση, γιατί θέλουν να σκίσουν, γιατί θα είναι οι καλύτεροι και έχουν κάνει το γραφείο αμέρικαν μπαρ, οι μεν μαγειρεύουν το πάουερ ποιντ, οι δε ψήνουν τις δημιουργικές προτάσεις και οι μουσικές παίζουν τέρμα και τα ποτήρια δεν έχουν πια καφέ αλλά αλκοόλ. Είναι αυτός που εκεί που περπατάει του έρχεται, μπίνγκο και ψάχνει να δει που θα σημειώσει την ιδέα.

Τους ζηλεύω όλους αυτούς. Πες με ρομαντική, πες μου ότι ζω σε ένα ροζ σύννεφο αλλά μη με αρχίσεις με τη μιζέρια της κρίσης, του είναι απλά μια δουλειά και σήμερα είσαι εκεί, αύριο είσαι αλλού. Και ναι, εννοείται η σχέση πρέπει να είναι αμφίδρομη και να υπάρχει αναγνώριση και οικονομικό κίνητρο και όλα αυτά που κάνουν έναν άνθρωπο που δουλεύει ευτυχισμένο.

Για μένα όμως κυρίως πρέπει να υπάρχει έμπνευση. Τρέλα. Λίγο γυαλάδα στο μάτι. Γιατί όλα πρέπει να είναι δημιουργία και όχι απλή εκτέλεση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s