Το Σάββατο

Θυμάμαι κάτι Σάββατα παλιά που ξεχειλίζαμε από νιάτα. Κάτι Σάββατα πολλά υποσχόμενα. Που φτιαχνόμασταν, γκράντε ντύσιμο, γκράντε βάψιμο και ήταν τόσο αυτονόητο ότι θα βγούμε όσο αυτονόητο είναι πως η γη είναι στρογγυλή (εντάξει το τελευταίο κάποιοι το αμφισβητούν…). Και μετά από 3 ώρες στο τηλέφωνο και μετά από 1000 sms για το που θα πάμε και τι θα φορέσουμε, βγαίναμε. Γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε περίπτωση να μη βγεις το Σάββατο.

Θυμάσαι κάποτε που η Αθήνα είχε κλαμπ; Aπό αυτά τα μεγάλα, με τις τεράστιες μπάρες, τα τραπέζια, τις παρέες που είχαν στάνταρ τραπέζι, τους ντι τζει, το πρόγραμμα που ξεκινούσε στη 1 και από κάποια στιγμή και μετά το ήξερες απέξω και ανακατωτά; Και το στριμωξίδι. Αυτό το ανελέητο στριμωξίδι γιατί πολύ απλά ήταν Σάββατο και το Σάββατο έβγαιναν όλοι. Και όλοι φορούσαν τα καλά τους και γκομένιζαν και έπιναν και γενικώς γινόταν χαμός. Δεν υπήρχε βέβαια κρίση τότε, λεφτά αντίθετα υπήρχαν και η πόρτα ήταν ανελέητη.

Και μετά τα χρόνια πέρασαν, η διασκέδαση άλλαξε, ξεπετάχτηκαν σαν μανιτάρια ωραία, μικρά μπαρ, πιο ψαγμένα, όχι τόσο mainstream και μετακινηθήκαμε, αλλάξαμε στέκια, αλλάξαμε και ντύσιμο. Και σιγά σιγά αλλάξαμε και μέρα. Το Σάββατο πια δεν ήταν τόσο τρέντι, γιατί το Σάββατο βγαίνουν όλοι, σαν τα νησιά τον Αύγουστο. Όχι, τώρα θα βγαίνουμε την Πέμπτη γιατί η Πέμπτη είναι το νέο Σάββατο και την Παρασκευή στο γραφείο θα κοιμόμαστε όρθιοι αλλά δε βαριέσαι μια μέρα είναι θα περάσει και έρχεται το ευλογημένο Σαββατοκύριακο. To Σάββατο όμως τους τη βγήκε από αριστερά και άλλαξε το ωράριο του και σου λέει ήρθες για ψώνια, μείνε και για ποτό από το απόγευμα και γίνε ντίρλα μέχρι τις 9 το βράδυ. Γιατί το Σάββατο ξέρει να μοιράζει την τράπουλα από την αρχή.

Και τώρα πια όλοι ρωτάνε για τα νέα στέκια και κάνουν τσεκ ιν γιατί χωρίς τα τσεκ ιν είναι σαν να μην υπάρχουν ή μάλλον σαν να μην πήγες ποτέ. Και το τηλέφωνο στην χαρτοπετσέτα έχει αντικατασταθεί από το facebook profile και δωστου φωτογραφίες και insta stories και feeling blessed με την παρέα και yolo, η ζωή είναι ωραία και η πρωινή τυρόπιτα μετά από ξενύχτι ακόμα πιο νόστιμη.

Και μετά τα χρόνια περνούν, μεγαλώνεις, δεν αντέχεις το ξενύχτι, έχεις γνωρίσει το πρόσωπο και που να τρέχεις στα κλαμπ και στα μπαρ με την αγάπη. Θα μείνετε σπίτι, θα παραγγείλετε φαγητό απέξω και θα δείτε σειρές. Και αν βγείτε θα προτιμήσετε να πάτε για φαγητό γιατί ωχου ποιος αντέχει τη βαβούρα. Και αν πάτε για ποτό θα είναι κάπου με τραπέζι γιατί ελαπαναγια μου που θα στηθείς όρθια.

Και μετά μπορεί να έρθει κανά παιδί και ξεχνάς την έξοδο του Σαββάτου και γίνεσαι θαμώνας σε παιδικά πάρτι και το σπίτι σου μεταμορφώνεται σε παιδότοπο. Και αν καταφέρεις και παρκάρεις τα τέκνα, θα θυμηθείς τα νιάτα σου και θα πας κομμωτήριο, θα φτιάξεις νύχι και θα βγεις. Γιατί πια δε βγαίνεις συχνά, βγαίνεις πιο σπάνια και όταν αυτό συμβαίνει είσαι λίγο σαν τις θειάδες στα πανηγύρια στο χωριό που φοράνε πάνω τους όλη την μπιζουτιέρα μέρα που ναι και τι τα χουν τα σετ κρυμένα στα κουτιά.

Και όπως και να έχει, το Σάββατο είναι Σάββατο. Είτε μείνεις σπίτι, είτε βγεις έχει αυτή την ελευθερία του κάνω ότι θέλω χωρίς ωράριο. Την επόμενη δε δουλεύεις, θα κάνεις ότι θες και η Δευτέρα ακόμα φαντάζει μακριά. Κρίση ξεκρίση, ο κόσμος να χαλάσει, το Σάββατο θα είναι πάντα πολλά υποσχόμενο ακόμα και αν αποφασίσεις ή αν τύχει να κάνεις το απόλυτο τίποτα. Και μη μου πεις για την Πέμπτη ή για άλλο μεσοβδόμαδο γιατί την επόμενη έχει πρωινό ξύπνημα.

Εσύ τι θα κάνεις απόψε; Μέσα ή έξω; Πυτζάμα ή πάρτι εμφάνιση; Ω ναι, είναι Σάββατο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s