Μικρά, ποταπά, καθημερινά

on

Υπάρχουν δύο οπτικές στη ζωή. Μπορείς να εστιάζεις σε όλα τα στραβά που συμβαίνουν στη ζωή σου και γύρω σου ή μπορείς να εστιάζεις στα θετικά, να αναγνωρίζεις τα καλά που σου συμβαίνουν, να τα εκτιμάς και όταν έρχονται δυσκολίες να τις αντιμετωπίζεις χωρίς να τα παραβλέπεις.

Κλισεδούρα θα μου πεις. Θα σου πω ναι. Και δε θέλω καθόλου να κοελίσω, πίστεψέ με. Σκέψου όμως λίγο τους ανθρώπους γύρω σου και πες μου πόσους γνωρίζεις που τους φταίνε όλοι και όλα και δεν είναι ικανοποιημένοι με τίποτα. Λες και πάντα πρέπει να βρουν κάτι να πουν. Τις περισσότερες δε φορές φταίει για όλα τα στραβά που αντιμετωπίζουν κάποιος άλλος, το μαλακισμένο αφεντικό, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι προβληματικοί γονείς, ο ρουφιάνος φίλος, η κακή τους τύχη, ο άδικος θεός και η λίστα τελειωμό δεν έχει. Συνήθως όταν τους ρωτάς αν είναι καλά η απάντηση που θα λάβεις είναι πάντα “ε, ας τα λέμε καλά”. Και μετά αρχίζει το παραλήρημα γιατί πάντα μα ΠΑΝΤΑ κάτι πάει στραβά στη ζωή τους. Τους παράτησε το πρόσωπο, απολύθηκαν, αρρώστησαν, δεν έχουν λεφτά, πρέπει να πληρώσουν εκατό λογαριασμούς, τράκαραν κλπ κλπ. Πέρα όμως από σοβαρές αναποδιές που δε λέω είναι ανθρώπινο να συμβούν στον καθένα, ο συγκεκριμένος τύπος θα βρει κάτι να πει για όλα ακόμα και τα πιο απλά. Το φαγητό που παρήγγειλε στο γραφείο ήταν μάπα, το μαγαζί που πήγε για ποτά ήταν άθλιο, το ξενοδοχείο που έμεινε το καλοκαίρι ήταν βρώμικο, η γνωριμία που έκανε είχε σφράγισμα στον αριστερά πίσω φρονιμίτη και γενικά πάντα κάτι θα βρει να πει.

Η κατάσταση είναι έτσι και αλλιώς τεταμένη γύρω μας. Και άνετα μπορεί ο καθένας να βρει εκατό πράγματα για να γκρινιάξει. Και μη μου πεις ότι εσύ έφυγες από τη χώρα και γλίτωσες γιατί το είδος συναντάται παντού. Και άμα θέλει να γκρινιάξει κανείς για τα εξωτερικά μπορεί να βρει πίστεψε με άπειρες αφορμές, από τον καιρό και το φαγητό μέχρι δεν ξέρω την κοσμοσυρροή στο μετρό και όχι σαν την Ελλαδίτσα φυσικά δεν έχει πουθενά.

Και η ριμάδα η ζωή είναι μικρή και πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζουμε είναι στο χέρι μας. Και καλό θα ήταν κάποιες στιγμές να κάνουμε την αυτοκριτική μας όταν κάτι μας πάει στραβά και να αξιολογούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Γιατί δε γίνεται πάντα κάτι και κάποιος να φταίει. Κάτι θα κάνεις και εσύ λάθος. Άσε που το βλέπεις δηλαδή, είναι ηλίου φαεινότερο, δεν ξέρω γιατί ο φίλος μας δεν το βλέπει.

Και δε γίνεται επίσης να είναι όλα μαύρα γύρω σου. Κάπου θα υπάρχει και λίγο χρώμα. Εκτός και αν πρόκειται για κάτι παθολογικό το οποίο είναι άλλη κουβέντα και θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσει ένας ειδικός. Υπάρχουν και πολλά ωραία, ωραία μικρά και μεγάλα, όπως εκείνη η ΙΟΝ Αμυγδάλου που ξαφνικά βρήκες σε ένα ελληνικό μαγαζί στο Λονδίνο (ήταν η δική μου στιγμή ευτυχίας πριν λίγες μέρες), ένα ωραίο βιβλίο που διάβασες, μια βραδιά που πέρασες τέλεια έξω με φίλους που είχες να δεις καιρό, μια βόλτα στο κέντρο της πόλης ή στην παραλία με ήλιο, το τελευταίο φανταστικό κομμάτι που βρήκες σε ένα μαγαζί με καταπληκτική έκπτωση (ναι είμαστε θύματα της κατανάλωσης και γουστάρουμε), το μήνυμα που σου έστειλε, ένα ποτήρι ωραίο κρασί, δεν ξέρω. Φιλ ιν δε μπλανκς και βάλε ότι θες.

Cheers λοιπόν στα μικρά που αν αρχίσεις να παρατηρείς θα δεις ότι είναι πολλά!

(για τον άλλον που τα βλέπει όλα μαύρα σε παραπέμπω στο ποστ Εκκαθάριση, ξέρεις τι να κάνεις, να του πεις ορεβουαρ…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s