O Μπιλάρας μου!

Σιγά που δε θα έγραφα κάτι για τον Μπιλάρα μου. Ειδικά μέρα που είναι σήμερα και όλα τα timeline έχουν γεμίσει με φωτογραφίες από σκύλους και γάτες. Και κάπου εκεί παραδίπλα και χαρούμενους γονείς.

Η αλήθεια είναι βέβαια πως σε ότι αφορά τον Μπιλάρα είμαι λαλίστατη από την αρχή της σχέσης μας. Να διευκρινίσω πως εγώ δεν είχα ποτέ σχέσεις με σκυλιά και γατιά και αν και πάντα τα έβρισκα γλυκούλια, η δέσμευση και οι υποχρεώσεις που συνεπάγονται με άγχωναν και με κατατρόμαζαν. Πώς άλλωστε να φροντίσεις ένα σκύλο όταν λείπεις κάθε μέρα τουλάχιστον 12 ώρες στη δουλειά. Έρχεται όμως μια στιγμή στη ζωή σου που όλα αλλάζουν. Και που ο δρόμος στρώνεται και ας μην το έχεις εσύ καταλάβει.

Και κάπως έτσι ξημέρωσε εκείνη η μέρα που είδα τον Μπιλάρα σε μια ανάρτηση μιας φιλοζωικής ομάδας στο facebook. Και ακόμα και τώρα προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που με τράβηξε. Τα μεγάλα εκφραστικά του μάτια, ο φόβος και το άγχος που ξεκάθαρα έβλεπες στην έκφραση του, δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν κάποιες στιγμές είναι τυχαίες στη ζωή. Αυτό που ξέρω είναι πως βρέθηκα να καλώ στο τηλέφωνο της φωτογραφίας. Και εννοείται πως είχα όλη την παρότρυνση του Παναγιώτη. Άλλωστε αυτός και ο φανταστικός του μποξερίνος λειτούργησαν καταλυτικά στο να μου μπει η ιδέα ενός δικού μου σκύλου.

Και έτσι πριν σχεδόν δύο χρόνια το ταξίδι μας ξεκίνησε. Και αν και στην αρχή ήταν δύσκολα δε μετανιώνω ούτε ένα λεπτό. Παραλάβαμε ένα πλάσμα παναδύνατο, κοκκαλιάρικο και κατατρομαγμένο. Κάναμε να ακούσουμε τη φωνή του ένα εξάμηνο. Στη βόλτα έξω έτρεμε και την ανάγκη του την έκανε μόνο στο σπίτι γιατί εκεί ένιωθε μεγαλύτερη ασφάλεια. Από τη φιλοζωική μας είπαν πως τον είχαν εγκαταλείψει δύο φορές. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως είχε κακοποιηθεί γιατί με το που τον πλησίαζες έτρεμε. Περάσαμε 6 δύσκολους μήνες. Γιατί δεν είχαμε να κάνουμε με ένα χαρούμενο κουταβάκι. Η υπομονή μας δοκιμάστηκε πολλές φορές όπως και τα νεύρα μας. Ομολογώ πως πέρασαν και στιγμές που αμφισβήτησα την απόφαση μας. Αποφασίσαμε όμως πως ότι και αν γίνει δε θα κάναμε πίσω. Δε θα τα παρατούσαμε. Ο Μπιλάρας ήταν πλέον μέλος της οικογένειας μας.

Παράλληλα, συνέβαιναν και άλλες αλλαγές στη ζωή μας. Κάποιες δύσκολες και κάποιες ευχάριστες. Και όλα αυτά πλέον τα ζούσαμε μαζί του. Μέχρι που ήρθε η Αγγλία. Και ο Μπιλάρας ζει το όνειρο όπως λέμε χαριτολογώντας μεταξύ μας. Αλωνίζει στα πάρκα, κυκλοφορεί παντού μαζί μας και χαίρεται το κάθε λεπτό. Εγώ έχω το παρεάκι μου. Γιατί δεν είμαι ποτέ μόνη στο σπίτι. Οι βόλτες μας είναι η πιο ωραία ώρα της ημέρας. Η ώρα που καθαρίζει το μυαλό. Εξερευνούμε μαζί τις νέες μας γειτονιές. Με έχει βοηθήσει να κοινωνικοποιηθώ και να γνωρίσω νέους ενδιαφέροντες ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι την ίδια αγάπη.

Και κάθε μέρα η αγάπη αυτή μεγαλώνει. Και τον κακομαθαίνουμε λίγο και τον πνίγουμε με φιλιά και αγκαλιές και όλες τις θεωρίες περί πειθαρχίας τις έχουμε πετάξει από το παράθυρο. Αλλά ο Μπιλάρας είναι ο πιο υπάκουος, ήρεμος και γλυκός σκύλος που υπάρχει. Και ξέρω πως όλοι το ίδιο λένε για τα σκυλιά τους. Στην περίπτωση του όμως είναι αλήθεια. Και ο καιρός περνάει και ο Μπιλάρας είναι πια ένα άλλο σκυλί. Χαρούμενος, τρυφερός, εκδηλωτικός.

Είναι αλήθεια πως τότε, πριν 2 χρόνια τον σώσαμε. Και αυτή ήταν η πιο καλή πράξη της ζωής μου για την οποία θα είμαι πάντα περήφανη. Η μεγαλύτερη αλήθεια όμως είναι πως αυτό το “σώσιμο” ήταν αμοιβαίο. Γιατί σίγουρα έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος. Γιατί τώρα δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν και ας ξέρω πως η ζωή του θα είναι σύντομη. Και μπροστά σε αυτό το συναίσθημα δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να κάνουμε για αυτόν.

Υιοθετήστε, η ζωή σας θα γίνει σίγουρα καλύτερη και πιο φωτεινή!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s