Για τα αεροδρόμια και τα ταξίδια που μας πάνε στο σπίτι

Όταν φεύγεις από τη χώρα, ένα από τα πρώτα πράγματα που αλλάζει στη ζωή σου είναι η σχέση σου με τα αεροδρόμια και τα αεροπλάνα. Μπορεί μέχρι τότε να είχες ταξιδέψει αρκετά, να είχες βιώσει όλο τον ενθουσιασμό που υπάρχει σε κάθε ταξίδι και με περηφάνια να είχες μοιραστεί όλες τις λεπτομέρειες και τις περιπέτειες ενός ταξιδιού. Τώρα όμως αυτή η σχέση μπαίνει σε μια ολοκαίνουργια βάση.

Τα αεροδρόμια είναι μοναδικά μέρη. Μέρη που ξεχειλίζουν από εικόνες και  συναίσθημα. Και ανάλογα με το αν είσαι στις αφίξεις ή στις αναχωρήσεις τα συναισθήματα διαφέρουν. Στις αναχωρήσεις νιώθεις έντονα τη χαρά και την ανυπομονησία για το ταξίδι που ξεκινάει ή αν αποχαιρετάς κάποιον το σφίξιμο του αποχωρισμού. Στις αφίξεις νιώθεις τη χαρά και την αγωνία του ανταμώματος, βλέπεις τις ανθοδέσμες που περιμένουν, τους ανθρώπους να ανεβοκατεβαίνουν νευρικά και να κοιτάζουν το ρολόι τους, τις κλεφτές ματιές μέσα από τις πόρτες, την αγωνία να δεις το αγαπημένο σου πρόσωπο να βγαίνει. Και είναι τόσο έντονη αυτή η χαρά, τόσο έντονη η αισιοδοξία που νιώθεις σαν ο κόσμος έστω και μόνο εκεί να είναι τέλειος και συμφιλιωμένος μέσα από άπειρες αγκαλιές και φιλιά. Δεν ξέρω αν έχει ειπωθεί πιο τέλεια από την αρχή του Love Actually

Όταν όμως  πρόκειται για την επιστροφή στο σπίτι όλα αλλάζουν και όλα γίνονται πιο έντονα. Κάθε φορά που το αεροπλάνο θα φτάνει πάνω από τον ελληνικό εναέριο χώρο και ειδικά όταν η ατμόσφαιρα θα είναι καθαρή και το μπλε το ελλαδί θα απλώνεται από κάτω σε όλο του το μεγαλείο, θα νιώθεις ένα συγκλονιστικό συναίσθημα πατριωτισμού. Το  απόλυτο δέος που σου προξενεί αυτή η τέλεια εικόνα. Και για λίγο θα ξεχνάς όλα τα άσχημα, τα μίζερα, τα δύσκολα και θα νιώθεις πως έχεις γεννηθεί στην πιο όμορφη χώρα του πλανήτη. Και όταν το αεροπλάνο θα φτάνει πάνω από την Αθήνα, θα κλαις. Σαν χαζή που λείπει στην άλλη άκρη του κόσμου και έχει να δει τους δικούς της μήνες. Γιατί τα συναισθήματα που θα νιώθεις θα είναι έντονα. Η αγωνία να δεις τους δικούς σου και η λαχτάρα να φτάσεις στην πόλη σου. Είναι η πιο ωραία στιγμή και ας ξέρεις πως δεν θα κρατήσει για πολύ αφού θα φύγεις και πάλι. Είναι αυτό το απίστευτο συναίσθημα ότι έφτασες σπίτι σου, αυτή η οικειότητα, ακόμα και η γνώριμη αίσθηση στην ατμόσφαιρα.

Και οι μέρες θα περνούν και θα ξέρεις πως θα πάρεις και πάλι το δρόμο για το Ελ. Βενιζέλος. Το κινητό σου θα είναι γεμάτο φωτογραφίες από τις μέρες που πέρασαν και η βαλίτσα σου γεμάτη ελληνικά καλούδια, για την ακρίβεια ασφυκτικά γεμάτη με προμήθειες για να σε βγάλουν όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα γίνεται. Η διαδρομή προς το αεροδρόμιο τώρα θα είναι σιωπηλή. Θα μισείς τους αποχωρισμούς και δύσκολα θα καταφέρεις να συμφιλιωθείς μαζί τους. Και ας ξέρεις πως θα είναι πάντα σύντομοι. Και το αεροπλάνο θα απογειωθεί και αυτή τη φορά τα δάκρυα θα τρέχουν μέχρι να φύγει πάνω από την Αθήνα, μέχρι να φύγει πάνω από την Ελλάδα. Τρεις ώρες και κάτι μετά θα φτάνεις στον προορισμό σου. Και όσο περνάει ο καιρός, θα εξοικειώνεσαι μαζί του και σιγά σιγά θα αρχίζεις να τον νιώθεις και αυτόν σπίτι σου. Ένα δεύτερο σπίτι. Για την ακρίβεια θα γίνει ακριβώς αυτό, το δεύτερο σου σπίτι. Και θα θαυμάζεις αυτή τη φορά ένα άλλο χρώμα, το απέραντο πράσινο και θα σκέφτεσαι ότι και αυτό είναι όμορφο. Και θα βγαίνεις στη νέα σου πόλη, στις νέες σου συνήθειες και θα είσαι ευγνώμων για όλα τα νέα που γνωρίζεις.

Μέχρι το επόμενο ταξίδι, μέχρι το επόμενο αντάμωμα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s