Αυτός, αυτή και η “τελειότητα”

Ένα από τα πράγματα που πάντα με εντυπωσιάζει είναι τα “τρισευτυχισμένα” ζευγάρια που σκίζουν τα ρούχα τους ότι δεν τσακώνονται ποτέ και με μεγάλη περηφάνια δηλώνουν πως δεν έχουν διαφωνήσει ποτέ και για τίποτα. Στα λεπτά που ακούω αυτές τις δηλώσεις περνάνε κινηματογραφικά από το μυαλό μου όλες οι πόρτες που έχω κοπανήσει και οι ατάκες που έχω πετάξει με φωνή άρια σοπράνο, έτσι για να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχει μείνει κανείς σε εμβέλεια δέκα οικοδομικών τετραγώνων που δεν με έχει ακούσει. Το αυτό και από το έτερον ήμισυ που επάξια με συναγωνίζεται σε άτυπο διαγωνισμό ποιος την έχει πιο δυνατή τη φωνή.

Και πάντα μα πάντα αναρωτιέμαι. Είναι αυτοί εξωγήινοι, τίποτα ανθρωποειδή που μας έχουν πετάξει κάποιοι επιστήμονες που μελετάνε τις ανθρώπινες σχέσεις και κάπου σπάνε πλάκα ή είμαστε εμείς οι κουλοί; Δε θέλω να με παρεξηγήσεις. Σαφώς και δεν εννοώ πως ένα ζευγάρι πρέπει να τσακώνεται κάθε μέρα, όλη μέρα και να σφάζεται. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, σίγουρα κάτι πάει πολύ λάθος και είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο.

Όμως αυτά τα “τέλεια” ζευγάρια που πολλές φορές έχουν προφίλ Τάκης – Γιάννα (συχνά ακολουθεί το επίθετο του άνδρα), οπωσδήποτε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες “o έρωτας μου”, περασμένο το πρόσωπο στο κινητό Αγάπη μου, Έρωτας, Μωρό μου κλπ και σε όλα τα social media ανεβάζουν καθημερινά τα αποδεικτικά του μεγάλου αυτού αισθήματος, εμένα προσωπικά με αφήνουν πολύ, αλλά πάρα πολύ καχύποπτη. Ειδικά όταν βιώνουν το πρώτο διάστημα της σχέσης τους. Γιατί ρε παιδιά, πότε προλάβατε;

Και ναι, και εμείς αγαπάμε. Και ενίοτε ανεβάζουμε και φωτογραφία με τον αγαπουλίνο και γενικά θέλουμε να εκφράσουμε τη χαρά μας αλλά υπάρχει και ένα μέτρο. Και να με συγχωράς, δε θέλω να ασκήσω καμία λογοκρισία αλλά βάστα κοπελιά και λίγο μικρό καλάθι. Εντάξει, ξέρω πολύ συχνά αυτή η ανάγκη προκύπτει γιατί θέλεις να κατουρήσεις την περιοχή σου. Υπάρχουν άλλωστε και οι πρώην και οι επίδοξες και τα προφίλ ξέρουμε ότι τσεκάρονται διεξοδικά αλλά μπάστα. Δες πως την έχει πάθει ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης. Δύο φορές χώρισε λίγο πριν τα σκαλιά της εκκλησίας ενώ τα Ok και τα Hello μας είχαν συχνή ανταπόκριση για το πόσο αγαπιούνται τα πιτσουνάκια.

Kάπου διάβασα ότι μια ένδειξη ότι αγαπάς ή έχεις δαγκώσει την λαμαρίνα είναι ότι δεν μπορείς να κρατήσεις στον άλλο μούτρα με τίποτα.  Kαι είναι πολύ μεγάλη αλήθεια αυτό. Και τέλος πάντων, άνθρωποι είμαστε θα το κάνουμε το σκηνικό μας. Και μετά από λίγη ώρα δε θα θυμόμαστε τι έγινε και γιατί τσακωθήκαμε. Γιατί τις περισσότερες φορές αυτοί οι τσακωμοί θα είναι για μια χαζομάρα και όχι για κάτι σοβαρό. Και θα τα βρίσκουμε πάντα και θα είμαστε ομαδίνι δυνατό.

Γιατί κάποια στιγμή θα μάθει ο ένας τον άλλον τόσο καλά και θα έχουμε το δικό μας κώδικα. Αυτόν που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε. Και αυτή θα είναι η δική μας “τελειότητα”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s