Οι φίλοι μας, τα Αγγλικά ζώα

Όταν πηγαίνεις για να ζήσεις σε μια άλλη χώρα όλα είναι καινούργια. Το περιβάλλον, η αρχιτεκτονική, η φύση, το φαγητό, οι άνθρωποι, όλα. Και όλα αυτά στην λεπτομέρεια και στην καθημερινότητά τους τα βλέπεις μόνο όταν έστω και για ένα μικρό διάστημα ζεις εκεί. Γιατί ωραία τα ταξίδια και ο τουρισμός, βλέπεις και μαθαίνεις πολλά αλλά η καθημερινότητα ξεδιπλώνεται μπροστά σου σε όλο της το μεγαλείο μόνο αν μπεις στο δικό σου σπίτι.

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στους φίλους μας τα ζώα. Και κυριολεκτώ. Μην πάει το μυαλό σου στα δίποδα. Μιλάω για τα ζωάκια που συμβιώνουν μαζί με τους ανθρώπους σε αυτήν τη χώρα. Και εντάξει δεν έχω γυρίσει όλη τη χώρα. Δικαιούμαι να μιλήσω για ότι έχω δει μέχρι στιγμής σε δύο πόλεις, το Μπράιτον και το Λονδίνο. Γιατί για εμένα αυτό ήταν μια μεγάλη έκπληξη, κάτι που δεν περίμενα και κάτι που δεν είχα παρατηρήσει ποτέ, ειδικά στο Λονδίνο που είχα επισκεφθεί παλιότερα.

Αν νομίζεις πως θα δεις μόνο σκυλάκια και γατάκια πλανάσαι πλάνην οικτράν. Έχω μιλήσει για την αγάπη, ποια αγάπη, λατρεία, σχεδόν εμμονή που έχουν οι Άγγλοι με τα κατοικίδια τους. Εδώ είναι ο παράδεισος του σκύλου σου (πιθανά και της γάτας σου αλλά εγώ είμαι σκυλομάνα). Και δεν ξέρω αν αυτό προκύπτει από πάνω. Ίσως έχεις δει εικόνες της Μπετάρας με τα corgi της. Δεν υπάρχει περίπτωση σε μια απλή βόλτα με τον σκύλο να μην σε σταματήσουν να τον χαϊδέψουν, να του μιλήσουν, μέχρι να τον βγάλουν και φωτογραφία. Δεν στραβώνει ποτέ κανείς, όλοι συμβιώνουν με τα σκυλάκια και τα θεωρούν ισότιμα μέλη της οικογένειας. Για αυτό και τα σκυλιά με τα αφεντικά τους είναι μαζί σε πολλά μέρη και κυκλοφορούν στην πόλη παντού, σε λεωφορεία και μετρό.

Ως εδώ καλά. Αλλά τα σκυλιά και τα γατιά δεν είναι κάτι το αξιοπερίεργο. Σε πάω λοιπόν, σχεδόν ενάμιση χρόνο πίσω όταν είχαμε πρωτομετακομίσει στο Μπράιτον και έβγαζα βόλτα τον Μπιλάρα. Στο πάρκο αλλά και στον δρόμο άκουγα ένα χαρακτηριστικό κρα κρα. Λέω δεν μπορεί, αποκλείεται μέσα στην πόλη. Και όμως.  Αν και το Μπράιτον είναι γνωστό για άλλο πετούμενο, τους γλάρους που είναι και τα αφεντικά της πόλης, θα δεις και κοράκια. Μαύρα κοράκια. Σκέτο μαύρα κοράκια.  Ούτε άσπρα, ούτε κόκκινα. Αν η πρώτη σου αντίδραση είναι να φτύσεις τον κόρφο σου και να σταυρωθείς, άστο. Μάταιος κόπος. Τα κοράκια είναι παντού. Και αν νομίζεις πως το Μπράιτον είναι μια επαρχιακή πόλη και άρα τα συναντάς στην εξοχή, να σε ενημερώσω πως έχει και πρωτευουσιάνους καθότι στο Λονδίνο έχει επίσης πολλά κοράκια. Το κρα κρα σε στοιχειώνει μέχρι που στο τέλος το αυτί το συνηθίζει και μετά τις πρώτες εκατό φωτογραφίες τα προσπερνάς.

Και έπειτα θέλω να σε πάω μια βόλτα στα πάρκα του Μπράιτον αλλά και του Λονδίνου. Όπου εκεί βασιλεύουν ο Τσιπ και ο Ντέηλ και όλο τους το σόι. Ω γιεα, σκιουράκια! Μικρά, τσαχπίνικα, χοροπηδηχτά σκιουράκια. Που τα βλέπει ο Μπιλάρας και κοντεύω να πάθω εξάρθρωση ώμου από την λύσσα του να τα πιάσει. Και εκεί βγάζεις τις πρώτες εκατό φωτογραφίες να ροκανίζουν βελανίδια. Σκέφτεσαι τι γαμάτη η Ευρώπη αλλά το συνηθίζεις και αυτό, τα χαιρετάς, σφίγγεις το λουρί του Μπιλάρα και πορεύεσαι.

Δεν τελειώσαμε όμως εδώ. Έχω και καλύτερο. Και το είδος αυτό πέρα από την εξοχή, σουλατσάρει τις νύχτες με άπειρο θράσος και στην πρωτεύουσα. Την πρώτη φορά που ήρθαμε τετ α τετ δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μου φαινόταν εντελώς αδιανόητο πως κυκλοφορούν τόσο άνετες μέσα στην πόλη. Αναφέρομαι στις φίλες μας τις αλεπούδες. Γιατί αμέ έχουμε και από αυτές. Κάτι νύχτες τις ακούς να φωνάζουν και δεν ξέρω αν έχεις ακούσει ποτέ αλλά ο ήχος τους είναι σχεδόν απόκοσμος.

Τώρα στα οικόσιτα έχω καταπληκτικά νέα. Δεν έχω δει ποτέ κατσαρίδα. Και αυτό είναι ένας θρίαμβος, ένα σοβαρό επιχείρημα να σκεφτείς την μόνιμη εγκατάσταση στο UK. Οι κατσαρίδες είπαν να αφήσουν σε ησυχία τη χώρα και φαίνεται έχουν κάνει κάποιο καλό ντιλ με τις φίλες τους τις αράχνες. Γιατί έχει αράχνες ΠΑΝΤΟΥ. Μην τυχόν και ξεχαστείς μια μέρα και δεν βάλεις καλά σκούπα, με σωλήνα σε όλο το σπίτι, τσουπ να τη αυτή και το γαμωδίχτυ που απτόητη φτιάχνει. Επίσης, αν πιάσει καμιά ζέστη έχει μύγες κάθε μεγέθους. Αυτές χεστήκανε, κυκλοφορούν παγκοσμίως και φαίνεται γεννοβολάνε αρκετά καθότι δεν θα στερέψουμε ποτέ.

Για το τέλος σου αφήνω το καλύτερο. Το ανάφερα και στο ποστ με τα σκουπίδια. Ναι αν με έχεις διαβάσει, θα κατάλαβες ότι μιλάω για το ποντίκι. Θα σε δυσαρεστήσω αλλά έχει ποντίκια παντού. Και πρέπει να το πάρεις απόφαση πως θα διασταυρωθείς μαζί τους. Πολλάκις στον δρόμο και ίσως και στο σπίτι. Και αυτό φοβάμαι πως ίσως σου αφήσει ένα μικρό τραύμα. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πέρα από την πιο αποτελεσματική λύση που είναι να πάρεις μια γάτα!

Και κάπως έτσι τα φιλοζωικά σου αισθήματα παίρνουν νέα τροπή!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s