Αγάπη μου τα σκουπίδια…

Μια εικόνα χαραγμένη στο μυαλό μου από το πατρικό μου είναι η μαμά να κυνηγάει τον μπαμπά να κατεβάσει τα σκουπίδια. Και όχι μόνο τον μπαμπά. Σχεδόν εμμονικά κάθε φορά που είναι να βγει κάποιος μας από το σπίτι, μας δίνει δωράκι και μια σακούλα Σκλαβενίτη με τα σκουπίδια όχι της ημέρας αλλά του 3ωρου.

Και όλοι ξέρουμε τι θα πει Ελληνίδα νοικοκυρά και τι συμβαίνει στον κάδο της. Αν από την παραγωγή σκουπιδιών είχαμε κάποιο έσοδο στο σπίτι μου θα ήμασταν εκατομμυριούχοι. Θες το καθημερινό μαγείρεμα, το σχολαστικό συγύρισμα, τα σκουπίδια μαζεύονται με γοργούς ρυθμούς. Δεν συζητάμε τι γίνεται αν υπάρχει παιδί ή μωρό στο σπίτι, εκεί παίρνεις μπόνους και πριμ σκουπιδοπαραγωγής γιατί ως γνωστών η λερωμένη πάνα δεν είναι για να μένει πολλή ώρα.

Εξού και όταν συμβαίνει η ρημάδα απεργία, οι εικόνες στους δρόμους γνωστές. Γιατί όχι, τα σκουπίδια πρέπει να εξαφανίζονται από το σπίτι στο λεπτό που μαζεύονται λες και αν μείνουν λίγο παραπάνω θα εκραγούν στην μούρη σου ή θα συμβεί κάποια μεγάλη καταστροφή.

Όλα καλά ως εδώ. Να σε δω τι κάνεις όμως όταν έρχεσαι στο Λονδίνο. Γιατί στο Brighton υπήρχαν μεγάλοι κάδοι στην γειτονιά και άδειαζαν κάθε μέρα. Που και να μην άδειαζαν κάθε μέρα ήταν τεράστιοι και μπορούσαν να αδειάζουν και πιο αραιά. Το σοκ συνέβη όμως άρτι αφιχθέντες στην Λόνδρα. Καταρχήν, δεν υπάρχουν αυτοί οι μεγάλοι κάδοι πουθενά, στο λέω να μην ψάχνεις άδικα με την σακούλα στα χέρια. Κάθε σπίτι έχει 3 κάδους μικρούς κοντά στην εξώπορτα του. Έναν πράσινο για την ανακύκλωση, έναν μαύρο για τα υπόλοιπα σκουπίδια και έναν καφέ για τον κήπο τουτέστιν φύλλα, κλαριά κλπ. Η χαρά του ψυχαναγκαστικού. Ένα καδάκι με το χρωματάκι του που απέξω σου λέει τι πρέπει να βάλεις, ειδικό για χαζούς.

Ωραία, το μάθαμε. Για την ανακύκλωση ας μην το συζητήσω τώρα γιατί στην Ελλαδα όλοι ξέρουμε τι έχουν μέσα οι μπλε κάδοι της ανακύκλωσης, δηλαδή ότι έχουν μέσα και οι κοινοί πράσινοι. Εδώ θα πρέπει να μάθεις να ανακυκλώνεις αν όχι γιατί σε έπιασε η περιβαλλοντική συνείδηση γιατί χαλόου δεν χωράνε όλα στον μαύρο κάδο και κάτι πρέπει να βάλεις και στον πράσινο (και όχι μην πας να το κλέψεις βάζοντας τα κανονικά σκουπίδια).

Το θέμα μου όμως είναι άλλο. Γιατί είμαι και κόρη της μαμάς μου και παράγω και εγώ αξιοπρεπές μερίδιο σκουπιδιών. Τα κατεβάζεις Δευτέρα, την Τρίτη είναι εκεί. Κατεβάζεις και την Τρίτη, την Τετάρτη είναι όλα εκεί και δεν χωράει να κατεβάσεις τίποτα άλλο. Σε πιάνει απελπισία. Κάθε πότε περνάνε επιτέλους τα σκουπίδια σε αυτήν την ρημαδοπόλη; Και τι κάνεις όταν έχεις απορίες που δεν σε αφήνουν σε ησυχία; Γκουγκλάρεις. Η αναζήτηση σε βγάζει στο site του δήμου σου. Σε ρωτάει να βάλεις τον ΤΚ σου και με τρόμο διαπιστώνεις τα εξής: Κάθε Παρασκευή τα απλά σκουπίδια, κάθε Πέμπτη η ανακύκλωση και κάθε Τετάρτη τα του κήπου. Τρίβεις τα μάτια σου. Ξαναδιαβάζεις. Σκέφτεσαι το proficiency που έχεις πάρει και λες δεν μπορεί ξέρω αγγλικά. Ω ναι τα σκουπίδια περνάνε μία, ΜΙΑ φορά την εβδομάδα. Πρέπει να βρεις τώρα στρατηγικό σχέδιο. Γιατί τι θα κάνεις; Θα τα φυλάς στο σπίτι; Εδώ καλά καλά δεν χωράμε εμείς. Να τα κατεβάζεις κάτω και να τα αφήνεις; Ο κάδος αφενός είναι μικρός και ο γείτονας έχει σουρτούκω γάτα. Δεν θέλω να αναφέρω την άλλη μεγάλη μάστιγα της πόλης, που θα τρίβουν τα μουστάκια τους με αυτό το σκέτζουλ σκουπιδομαζέματος, ναι αυτό που φαντάστηκες, ποντίκια. Πάρτι θα κάνουν και εντάξει ο ρατατούης είναι η αγαπημένη μου παιδική ταινία αλλά αν έρθω σε λάιβ συνάντηση με αυτόν και την οικογένεια του δεν ξέρω πως θα αντιδράσω.

Και κάπως έτσι βρίσκομαι στο πρώτο αδιέξοδο…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s